.
Таа ја пронајде својата живоцентрала, или барем силно веруваше во дека ја пронајде! Толку нежна и топла како најмекиот пердув од неговата колекција што ја собираше во детството. Имаше и шарени и во линии и во изобличени коцки.. Тој имаше пасија да им дава љубов на нештата, па собираше многу нешта и им даваше душа, ги чуваше како миленичиња. Собираше камчиња кои ги сметаше за посебни, школки, па дури и ракови, а не ретко и ловеше мали змии и ги чуваше во шише неколку саати за да ги набљудува па ги ослободуваше. Тој беше нејзината живоцентрала. Токму тој!
Таа го измислуваше, го вградуваше во сонови кои ги живееше секој ден, а тој проклето ја запишуваше секоја буква од нејзиниот сон, од нејзините тешки очи што личеа на панда, од нејзините внимателни зборови кои во некој момент биднуваа и апсурди, но нејзини си беа, а тој си ја сакаше и таква. Тој ја сакаше секаква, а таа баш беше секаква, всушнсот како љубов беше. Љубовта е универзално чудовиште кое го има секаде, дури и во омразата, па дури и под камењата од неговите колекции што имаа души и од кои ѝ подари две бидејќи двојката му беше симбол за симбиоза.. Таа му подари едно од нејзината колекција. Да и таа собираше камчиња.. Ах, таа навистина беше љубов, а тој беше само нејзина живоцентрала!
Кога конечно двајцата ги почуствуваа мислите кои бесшумно си ги праќаа еден на друг, дознаа дека чуствуваат потреба од заедничко заедништво или симбиозно здружување, или нешто со такви бои, но уште недефинирано целосно. Мораше да му дадат значење на зборот живоцентрала, оти тој беше целата магија што ги обои заедно. Му дадоа, сѐ што имаа. Ги поделија сите свои нешта, се допреа, се бакнаа.. Тогаш станаа две живоцентрали кои започнаа да го градат прибежиштето за да ја обноват приказната заталкана во некоја друга паралелна реалност за која никој не знаеше освен тие двајца. Оттогаш сите нешта што дотогаш постоеја, престанаа да постојат. Сѐ почна одново.
И некогаш со занес кој траше со часови, тој ги набљудуваше приказните за неа, за нејзините зборови, нејзините насмеани воодушевувања, нејзината нежност. Таа беше толку величенствено опишана од неговите мисли што просто би се заљубил во неа, доколку тоа всушност не го направеше уште пред да ги запознае приказните за неа. Не можеше ни ден да истрае и да не ја праша во себе: „каде е сега твојата живоцентрала девојко..“
.
_____________________________________________________
Placebo – The Movie On Your Eyelids >

Сите паѓаат. Некој од зграда, некој од умот, некој од љубов, некој од глупост.. Паѓањата никогаш не биле забавни или импресионирачки за паѓачите, а човекот пак паѓа. Човекот е само бедно суштество, кое глуми гордост! Самиот збор „човек“ звучи бедно, чудно е како Горки не го забележал тоа уште одамна кога се чудеше колку гордо звучело тоа. Паѓањата најчесто се случуваат поради умирање на бајките. А бајките сјаат како рамна светлина опкружена со мрак, но секогаш знаат да умрат токму пред да ги сфатиш сериозно.
Пораснав до четврто одделение кога за првпат се соочив со нешто што се викаше „сексуално искуство!“ Знам, малку е просто неверојатно да едно дете од таа возраст знае што е секс и зошто се сексаат луѓето, но ете се случи. Горе – долу, тука бевме со теоријата за секс, едноставно ни беше забавно, па за забава го прават и возрасните нели, освен понекогаш кога се силно заљубени и кој најчесто е прв пат. Тогаш тоа се претвара во возвишено искуство од преплетени убави чувства, доволно за да изговориш „нирвана“ лежејќи со часови гушнат со девојчето..
Го отвори старото дрвено долапче од кое предходно ја избриша неколку слојната прашина со веќе остарените растреперени раце. Ги погледна неколкуте книги, одамна веќе заборавени од времето кое за него претставуваше убиец на сите дејствија, на сите случувања, на секој акт.. Всушност, на сѐ што некогаш почнало. Отвори една и си го прочита името на глас, веројатно за да се осигура дека некогаш навистина бил наивен трагач по вистинската љубов.. Прочита неколку реченици и застана. Погледот љубопитно го впери во еден лист од тетратка во линии кој намерно или случајно сеедно, се нашол таму – меѓу куповите наивно испишана хартија. Го изостри погледот и спреми голема љубопитност за откривање на животната приказна на тоа тетратско ливче обична пожолтена хартија. Зачекори со погледот низ буквите.
Нејзините тешки очи длабоко тонеа во неговиот поглед. Го гребеа, го галеа, го смееја, го сакаа. Понекогаш го бакнуваа и на полна месечина, а некогаш и во движење. На погледот му беа потребни нејзините очи како што на нејзините очи им беше потребен погледот. Симбиотично склопување на клучот и клучалката, можеше да произведе отклучување на вратите, но неговиот поглед и нејзините тешки очи не знаеја што требаше да произведат. Во суштина, можеа сѐ!






