Чекореше кон авионските скали штотуку излезен од аеродромската зграда, со една патничка торба во левата рака, го сврте погледот кон опашката на авионот и веднаш потоа погледна во својата црвено зацрнета кошула. Забележи гребнатина со ист облик и на опашката и на кошулата, но од гребнатините никогаш не се плашеше бидејќи сметаше дека тие се само траг на времето, тие се симболи на веќе случени спомени кои сѐ уште останале да постојат во нечија меморија. Кога откри дека нема место за загриженост, влезе во авионот и вратата се затвори.
Некаде меѓу патниците седеше и таа – неговата единствена помисла со женски лик веќе неколку години. Отпрво не ја забележа, а ни отпосле. Беа во ист авион, но не знаеја за тоа, а имаше и уште сто луѓе во авионот кои уште помалку би знаеле за тоа. Сите сакаа да отпатуваат во своите наивни соништа кои ги сонуваа како мали детулиња, штотуку заљубени во зборот „симпатија“. Но наместо тоа, сите патуваа кон своите животни ланци кои го носеа изгравирано името „обврски“. Тој беше во краток сон за целото време. Го сони истиот авион во кој лета и истата стјуардеса која овој пат се појави од стјуардесната стаклена преграда, со широко растргнат насмев велејќи: “our next destination is NOWHERE! We are going nowhere!” слично како што пишуваше на хипичките автобуси од шеесетите. Малку подоцна се разбуди и не помина мнгоу време за да дознае дека впрочем сонувал true story. Се испостави дека авионот навистина никогаш нема да слета.
Ја погледна за кратко изгребаната кошула, но таа сѐ уште не го засегаше, туку повеќе се думаше околу нејзината сличност со гребнатината на опашката на авионот. Тогаш една стјуардеса излезе од пилотната кабина, го стисна копчето кое беше за итни случаи и се појави стаклена преграда од блендирано стакло меѓу трупот на авионот и делот пред пилотната кабина. Ја зема слушалката и со електронски изобличен женски глас, на патниците им соопшти:
- Пилотите јавија дека поради сериозно злобната пукнатина на опашот на авионот, истиот во овој момент доби 90% шанса да се урне во овој лет. Мојот совет би бил, наместо да создадете паника и да умрете глупаво, отворете ги кутиите над вас со ова знакче, – покажуваше сликичка со насликана падобранска опрема, – извадете ги падобраните и ви посакувам среќно приземјување. – Патем и таа посегна по стјуардесниот падобран.
Тој го облече падобранот и внимателно започна да го чита упатстовто за негово користење иако предходно имаше курс за падобранство, всушност повеќето луѓе поседуваа таков курс поради неколкуте бесплатни владини проекти за заштита од зачестените авионски несреќи во последно време. Кај никој од патниците не се забележа ни најмал знак на паника, можеби само мала возбуденост од помисла на ладниот воздух надвор и несекојдневната авантура низ него.
Авионот ја намали брзината до својот минимум и вратите автоматски се отворија по електронска команда од пилотската кабина. Луѓето почнаа да скокаат, а децата и постарите скокаа во пар со поискусените. Тој остана последен, внимателно гледајќи ги возбудите околу здивот на патниците кои поминуваа до него, еден по еден. Во еден неизмерно случаен момент, ја виде неа, таа беше решила да си остане на седиштето до крајот на летот. Погледна повторно во изгребаната кошула, но не виде ништо загрижувачко, отиде и седна до неа. Ги прекрсија погледите небаре разменуваат изгребани тајни кои пред неколку години само на нив им беа заеднички.
- Зошто ти е изгребана кошулата? – Го праша навидум беспотребно прашање.
- Веројатно ја чува нашата тајна. – Се подсмеа со краток насмев и ја погледна во тешките очи.
Таа ја поднамести кошулата за гребнатината да биде во облик на насмевка и го прегрна. Беа сами во авионот, а тој и понатаму не покажуваше загрижувачки знаци, туку мирно лебдеше. Чекајќи го крајот, се чуваа гушнати еден друг додека гребнатината на кошулата во облик на насмев ги ослободуваше полека сите потиснати спомени. За сето време опашката на авионот се надеваше дека по уривањето, нејзината гребнатина ќе се поднамести во насмеана линија за и таа да ги ослободи потиснатите спомени.
_____________________________________________________
Death in Vegas – Dirge >
Последното ливче меѓу цвеќињата изгледаше штотуку прочитано. Во него немаше повеќе од осум реченици, но имаше повеќе од осумстотини чувства кои ја длабочат мислата за уште толку нивоа.
Премногу долго постојам во мислите, понекогаш и цели часови. А и ти таму постоиш заедно со мене, се гледаме во очи и молчиме со полни вилици вкусна тишина. Понекогаш посакувам да ти се доближам, но моето блиско присуство до тебе, секогаш завршува само два мига откако ќе се почне. Па некогаш мислам и дека е залудно сето тоа и одлучувам уште пред да почне, да го пренасочам во погледот за да се издлаби истиот уште малку.
Сѐ што треба да направиш, е да слушаш. Чувството доаѓа како спомен директно во твојата лева слепоочница и го растура умот во милион црвенила. Солзите ти капат од тешка слика во очите која не може да се помрдне оти ја претрупало времето, како прашина од дамнешно распаднато минато.
Мојот омилен писател во еден најубав ден, престана да пишува. Не помина многу време за да го забележам тоа, веќе во следниот најубав ден се чувствував како да ми снемало дел од здивот, засекогаш. Оттогаш го барав секој ден и го прашував сосема идентично прашање „зошто?“. Не сакаше да ми одговори, но се обиде да изговори изговор дека го изгубил омиленото пенкало. Веќе во следниот момент му ја знаев приказната.
Се разбудив тоа утро со неа во мои прегратки, а таа уште спиеше. Се сетив дека пред да заспијам пишував нешто и заспав пишувајќи, така што не успеав да го прочитам. Го најдов потоа ливчето паднато до креветот и веднаш во поглед ми се заглавија здебелените букви од насловот: „Писмо од иднината!“
Беше тоа веќе стемнета ноќ, а безбројните светли точки на небото го осветлуваа тоа ноќно темнило, преправајќи го во бледо модра боја слична на индиго сината, но не иста. Летната прашина како да дишеше топлина врз луѓето, ретко кој можеше да спие во таква ноќ.
Тоа зимско утро на работ на последниот ден од годината, беше единственото во кое заедно се пробудивме во седум часот. Се сеќавам дека беше со некоја посебност, не поради реченицата што ја приметив од книгата на Сартр, ами поради нешто послецијално. „Зимското утриснко сонце топло продираше низ прашината на прозорците“ – ја препишав реченицата од книгата и тивко излегов од собата. Ја оставив да поспие, оти водењето љубов може да измори човека. Чувството е премногу слично како она кога сакаш да одмориш малку од спиење, човек може и од спиење да се умори, па и од што уште не..
Излезе на бината со брзи чекори, застана и погледна длабоко кон насобраната маса. Чиниш ги боде со поглед, ги пара нивните секојдневни мисли, ги блокира и им ги ококорува очите како кога се чувствуваат импресионирани, но многу посилно. Нешто како смртна импресија!
Во една обична соба постоеше сосема обичен кревет, но со беспрекорно бела постела на него. Во постелата се виткаа од љубов две разгорени тела. Тој пишуваше приказни на ливче, а таа во немирниот сон, немирно ја спречуваше секоја хармонична нареденост на буквите, па тие хаотично се испишуваа. A некогаш дури и една врз друга..
Еднаш со извлекување на вистината од својата глава, умре еден млад човек. Тогаш, можеби при крајот на последната минута, дозна дека вистината е воопшто непотребна за живеење. Најпотребна е вербата во нештата дека се вистинити, без разлика дали тие се или не се. Дознавањето, ете, го чинеше живот. Скапо сепак. А ние иако го знаеме, не го сфаќаме, затоа што сѐ уште не сме го дознале од себе си. Бадијала.
Ги ставив патиките во машина за перење и ја вклучив на црвеното. Не се разбирам околу машините за перење оти првпат се одлучувам да вклучам такво нешто. Патем седнав до неа и набљудвав како патиките се превртуваат со така бледо лице, кое чиниш во секој момент ќе поврати. Сетне што го помислив тоа, тие повратија така длабоко што дури си го истурија желудникот. Кога јазичето ќе го заголтаа, врзантите веднаш стапуваа на помош. Но потоа се помати врелата вода, а машината забрави да ја испушти и да прими нова, или можеби јас забравив да вклучам некое копче за да го прави тоа, сеедно. Таа, чиниш, вртеше до бескрај, а патиките сѐ уште покажуваа знаци на живот со тоа што врзантите го вадеа заголтаното јазиче од секое повраќање. Се сепнав, ми текна дека можеби требаше да ги ставам и чорапите, за малку повеќе боја и веројатно побрза смрт.
kralj