Подвселенска рамнина

И некогаш со занес кој трае со часови, ги набљудуваше приказните за нејзините длабоко цврсти коси, нејзините тешки очи што потсеќаат на панда, нејзината детска насмевка за која повеќе би рекле дека е нацртана од некој најумешен уметник.. Таа беше толку величенствено опишана од неговите мисли што просто би се заљубил во неа, доколку тоа всушност не го направеше уште пред да ги запознае приказните за неа. Вонредните чувства, сега набљудувани со доза на одбивност, вечно патуваат од него кон неа. Можеби никогаш нема да стингат, но ете сепак патуваат. Moжеби некој им кажал дека смислата не во крајот, туку во патот до крајот. А може и не. Сепак, тие не престанаа да патуваат.

Секој беше само патник во својот живот. Патник кој бара начин да ја избегне досадноста исполнувајќи ја со нешто, макар и било што. Така и таа. Постојано беше во потрага по својата живоцентрала која ја замислуваше како висока и широкограда личност која секогаш ќе ја чува во своја прегратка и ќе знае да ги каже правилните зборови во правилното време. Така секојдневно ќе ја исполнуваше со живот преку нејзините насмевки и воодушевувања. Така таа секогаш ќе се чуствува сигурно оти до неа ќе беа сите потребни зборови, сѐ ќе беше во нејзина прегратка, толку црвсто гушнато како дете мајка си или пијаниот некое дебело дрво во паркот. Навистина постои некое посебно задоволство кога ќе гушнеш дрво, не знам дали сте пробале, но не би било лошо да пробате некогаш, ако веќе не сте! Инаку таа навистина силно веруваше во живоцентрали, исто како што децата веруваа во дедо мраз или верниците во господ или романтичарите во сродни души. Таа беше прилично наивна, мора да се признае, но сите беа, всушност и сите се! Но никој како неа..

Нејзните најубави мисли тогаш за прв пат најдоа начин да се состават заедно и конечно да создадат идеален сон за една живоцентрала залутана во реалноста. Го сети, го намириса некако, секој ден скришно ги набљудуваше неговите букви и сѐ повеќе се убедуваше дека тоа е тоа! Вистинска живоцентрала стои толку блиску до неа и несвесно ја полни со живот.

-         Ти си.. ти си живоцентрала! – Му се обрати чудно, го извади зборот од некаде, од некое мистерично ќоше на нејзината потсвест која бескрајно веруваше во живоцентрали. Добро, зборчето беше тука, сега беше потребно уште свесно да го дефинира, требаше да му измисли магична дефиниција, најубава!

-         Живоценралите во своето време претставуваа моќни и топли места кои ги полнеа со енергија сите залутани талкачи. – Зборуваше нејзината потсвест. – Тогаш мислам за прв пат беше испеана песната на осамените кучиња:

Song of lonely dogs

There is just one warm place
And it’s full of  powerplants
That’s a place where the lonely dogs go

There is just one sanctuary
And it’s full of lifeplants
That’s a place where the lonely dogs go..

There is just one frozen sky
And it’s above us
That’s a place where we all gonna be..

Песната беше позната само меѓу тајните луѓе кои беа единствени што го знаеја прибежиштето. Ја пееја секоја вечер кога ќе се собереа сите. Имаше оган на средина и по некоја гитара што фрлаше од својот отсјај во светкавите очи на тајните луѓе. Така пееја до некој молчлив утрински час кога спонтано заспиваа без никаков звук за највава на сонот, само по малку им трепереше светкава надеж за филмот кој вечерва ќе го прикажуваат нивните клепки додека очите внимателно ќе го следат, но никогаш нема да знаат дали некогаш ќе го паметат. – Нејзината потсвест ѝ раскажуваше од каде потекнуваше зборот живоцентрала, остануваше мистеријата како тој дошол до нејзината свест, дали можеби таа некогаш била таму, живеела таму, во тоа време кое уште не е познато на денешниот човек. Дали таа беше една од тајните луѓе што се собираа во живоцентралата и се полнеа со живот, или тоа беше само приказна на нејзината потсвест.. Ни останува само да претпоставуваме, барем сега за сега.

.

Продолжува во вториот дел!

_____________________________________________________

Placebo – Meds (acoustic) >

Човекот е апсурд, сам по себе.

Можеби навистина ме сакаше
кога поезијата ја чував во моливот
со скршена срцевина.

Можеби навистина те сакав
кога ме замисли како живоцетрала
која те полни со енергија..

Проклета наивност!

Сега кога се соблековме
ги забележавме лузните од апсурди
и брзо, брзо замижавме.
Свртени со грбовите, полека зачекоривме
секој кон својата надеж за некој друг сон
од истата скршена срцевина на моливот.

Проклета наивност!

Можеби навистина те прколнувам
сега кога со солзи го раскинувам моливот
со скршената срцевина
за да престане испрекинато да ми го пишува животот!

.

_______________________________________________________________
Placebo – Broken Promise >

Сите паѓаат. Некој од зграда, некој од умот, некој од љубов, некој од глупост.. Паѓањата никогаш не биле забавни или импресионирачки за паѓачите, а човекот пак паѓа. Човекот е само бедно суштество, кое глуми гордост! Самиот збор „човек“ звучи бедно, чудно е како Горки не го забележал тоа уште одамна кога се чудеше колку гордо  звучело тоа. Паѓањата најчесто се случуваат поради умирање на бајките.  А бајките сјаат како рамна светлина опкружена со мрак, но секогаш знаат да умрат токму пред да ги сфатиш сериозно.

Капката со денови паѓаше од небото. Никогаш не знаеше врз што ќе падне, а и токму во тоа беше интересноста. Неизвесноста дава доста убави чувства, посебно на оние со слободен дух, оние што повеќе ризикуваат оти се свесни за присутноста на непостојаноста. Конечно падна врз еден сув лист кој со последните сили се држеше за гранка на едно дрво кое сите листови го викаа „живот“. Капката започна да се лизга по него, започна да го бакнува, да го љуби страстно! Тогаш родија топлина меѓу нив и ја нарекоа љубов. Ја чуваа грижливо, ја хранеа со шарени сонови, нежни допири, силни прегратки..

Капката и сувиот лист беа најсреќните нешта во тој момент. Сакаа да го направат вечност, сакаа да создадат цврста иднина и засекогаш да бидат безбедни во меѓусебните прегратки, секогаш да бидат топли. Беа неуморни за создавање заеднички сонови, а и тоа им беше омилена дејност уште одамна. Едно попладне додека со часови лежеа во заеднички прегратки, решија да изработат сон за нивната идеална иднина, за нивниот заеднички утописки свет.

-         Мил, јас ќе те сакам секој пат, ти ветувам! Ќе живееме заедно, ќе родиме мали искри полни со живот,  ќе те бакнувам до бескрај.. – Му зборуваше тивко, а тој ја дополнуваше со уште соништа, после секоја нејзина воздишка што ја сместуваше во точките за недоискажаност.

-         Чувствуаш ли како е немирна искрата полна со живот? – Ја праша галејќи ја за стомачето. – Ќе ја чуваме заеднички.. – Додаде чувајќи го последниот здив за да ја бакне.

Се договорија да направат индијански предмет за фаќање на соништа и да му го шепнат својот сон за да го чува безбедно. Дримкечерот требаше да го дофати сонот и да им го даде, а инаку суштински требаше да го овековечи мигот кога тие заедно го отсонуваа заедничкиот сон. Помина малку време и тој го направи дримкечерот. Беше среќен и едвај чекаше да ѝ го покаже и подари, секако. Но пред да го направи тоа, таа се стркала по него и одеднаш ја снема, падна од него. Капката падна од листот! Но зар тоа беше можно? Но како, но зошто.. Неговата свест уште не можеше да го сфати сето тоа. Зар е можен таков крај на една непотонлива утопија..

Во тој момент посакуваше да полуди! Подобро е да полуди отколку да се справи со таа ужас, со таа бедна аксиома дека животот е полн со ужаси! Ги избезуми последните сили со кои се држеше за гранката и се отпушти. Започна да паѓа! Го зеде со себе и дримкечерот во случај да ја пресретне својата капка во падот.

Долу во калта немаше никој, тој остана сам да пропаѓа во мракот, малку по малку. Ги стискаше забите и ги облеваше со солзи, сакаше на сила да ја извади својата душа од себе бидејќи беше лут на себе си затоа што не ја бакна за последен пат.. Не успеа, не успеа да предвиди дека тоа ќе се случи.

Десетина метри потаму, длабоко во земјата имаше два мртовечки сандаци во кои лежеа девојката и момчето кои ја одживееја оваа приказна многу одамна. Нивните души сега постојано влегуваа во листовите, капките, потоците, камчињата и сѐ што ги опкружуваше, само за да ја доживеат истата своја приказна повторно и повторно..

.
____________________________________________________________________
Tracy Chapman – The Promise >

(уште пред да ја скратиш)
Во еден прамен од твојата коса
сокрив парче од најубаво чоколадо
за да останеш слатка и кога не ме сакаш.

(уште пред да ја плукнеш)
Во твојата плунка сува
го избоив виножитото на радоста
за да останеш радосна и кога не те бакнувам.

(уште пред да го згаснеш)
Во твојот заљубен поглед
додадов љубов со моите насмевки
за да ме сакаш и кога плачам.

(уште пред да го прободеш)
Во твоето највеликодушно срце
ја заклучив сета моја љубов
за секогаш да те сакам само тебе.

.

_________________________________________

Eternal Sunshine of the Spotless Mind >

Продолжува од првиот дел!

Пораснав до четврто одделение кога за првпат се соочив со нешто што се викаше „сексуално искуство!“ Знам, малку е просто неверојатно да едно дете од таа возраст знае што е секс и зошто се сексаат луѓето, но ете се случи. Горе – долу, тука бевме со теоријата за секс, едноставно ни беше забавно, па за забава го прават и возрасните нели, освен понекогаш кога се силно заљубени и кој најчесто е прв пат. Тогаш тоа се претвара во возвишено искуство од преплетени убави чувства, доволно за да изговориш „нирвана“ лежејќи со часови гушнат со девојчето..

Се случи со првата комшивка Е. М., ми беше другарка и целото слободно време го поминувавме или во мојот или во нејзиниот двор. Таа ги беше видела своите родители како водат љубов целосно голи, а и знаевме веќе како иде тоа, имавме порно списанија кои ги криевме во дрвените куќарки што ги викавме „склоништа“. Бидејќи имавме рид над куќите и парцела со борова шума на него, па често правевме дрвени куќарки таму и носевме картони за удобност. Таа предложи да го направиме тоа, јас се согласив, па дури и бев малку возбуден! Тогаш нејзините не беа дома и решивме кај неа тоа да го направиме, на креветот. Се соблековме голи и отпочнавме. По некое време во моментот кога започнав да ја бакнувам подолу, на вратата затропа другарот. Му отворивме, па дури се согласивме и тој да се придружи! Што знаевме тогаш за моралот и интимноста, за нас постоеше само зборот „забава!“ Токму во најинтересното, на вратата затропа мајка ѝ, па дури и викаше на цел глас – зошто било заклучено. На вратата имаше прозорец со проѕирно стакло и мала завеса и тоа од надвор! Па мајка ѝ ја тргна со раката за да види што се случува внатре и оп – ете нѐ нас, голи и растрчани по алиштата! Отворивме. Ни рече, смирено, да си излеземе и така сторивме.

Поминаа неколку денови, а јас бев малку загрижен за неа, бидејќи секој ден бевме неразделни, а сега веќе неколку дена не се појавуваше. Ја видов еден ден од прозорец и веднаш се стрчав на улицата. Имаше еден голем камион пред нејзината куќа, а таа седеше на тротоарот и не правеше ништо кога ѝ се доближив, потоа си разменивме неколку збора и ми рече дека ќе се отселат во нова, поубава куќа. А всушност вистината беше дека татко ѝ ја изгубил куќата бидејќи ја заложил под хипотека за да земе пари од банка и да отвори бизнис, а бидејќи бизнисот пропадна – отиде и куќата!

Бев проклето тажен! Заедно тажевме, додека спроти улицата камионот се полнеше со покуќнината. Ја прашав каде ќе биде новата „поубава“ куќа, за да дојдам да се дружиме пак, но не добив одговор, бидејќи ни таа не знаеше. Не ми даде никаков подарок за да ми докаже дека не е само дел од мојата имагинација и дека сѐ уште постои некаде. Немам ни слика, а не ѝ го паметам ликот, само знам дека имаше кратка коса. Оттогаш никогаш повеќе не ја видов! Дури сѐ уште ја неам видено нити имам слушнато нешто за неа.. Едноставно, како да исчезнала од светов.

Тоа беа двете девојки од моето детство кои секогаш ќе ги паметам, оти силно и цврсто ги изрежаа своите иницијали во мене. А кога пораснав, само два пати се заљубив. Во Б. и последен пат во Ж. која сѐ уште ја исплакувам навечер, пред или кога ќе си подлегнам, веројатно така ќе биде и оваа вечер.. А очајно се надевам дека веќе еднаш ќе престанам да пишувам и да плачам по загубените нешта, можеби тогаш и девојките ќе престанат да бегаат и да исчезнуваат. Или можеби е време сега јас да исчезнам и никој повеќе да не ме види. Којзнае, животот е толку неверојатен што ме тера да поверувам дека си има вградено погон на неверојатност како спејсшипот во неколку книги на Даглас Адамс.

За Б. претерав со идеализирање, а ми беше само симпатија. Напишав три купови хартија со наивни букви за неа и можеби никогаш немаше да ја тргнам од мислите, ако не се појавеше Ж., поради што сум ѝ многу благодарен. Се појави исто како што и исчезна или исчезна како што се и појави – сеедно! А мене пак ми останаа само буквите и имагинацијата која ни приближно не можеше да ја опише неа, но барем можеше да ја имагинизира. Се плашеше да не стане клон на Б., а стана баш тоа. Никогаш не стигнав да ѝ речам дека само соочување со своите стравови може да ги убие истите! Сеедно, пак немаше да доразбере. По којзнае кој пат..

.

_____________________________________________________________
The Puzzle – Ane Brun >

Животот и не е толку чуден кога веќе ќе го поминеш. Некако е почуствителен тогаш, како кога ти полазува мала нијанса на носталгичност кога ќе се присеќаваш на некои изминати спомени. А тие така изминати, само од далечина ти се потсмевнуваат и ти го одземаат верувањето дека ти некогаш си бил до нив, па и во нив. Поминале бројни години, нештата се случиле, нештата те измениле, веќе не си тој.. Сите спомени се всушност умрените делови од тебе. Но кој ми е токму на мене крив што имам најмногу умрени делови токму поради фактот што паметам премногу детали од поминатите нешта.. Повеќе ми би било убаво да не паметам!

Бев некаде трето одделение, таа седеше секогаш позади мене освен еднаш во месецот, поради тоа што ги менувавме клупите на секоја недела по една напред, па така еднаш месечно се случуваше јас да бидам во последната, а таа во првата. Сѐ до наредната недела кога јас ќе се преместев во претпоследната, а таа во последата и пак ќе се дружевме разменувајќи детски насмевки. Учителот често ме опоменуваше да не се свртувам назад, но зар беше можно да си дозволам да ја испуштам нејзината насмевка?! Лицето ѝ беше ситно, усните мали, носето како на мало зајаче. Си зборувавме во сите слободни моменти, па и на часовите. Игравме некоја игра со прашања и гласови, не се сеќавам баш најјасно, требаше да се гласа за подобриот(или што ти знам како налагаше играта) меѓу мене и другар ми, а таа секогаш гласаше за мене. Ама баш секогаш! Ја засакав.

Еден ден не дојде на училиште оти како што рекоа децата, некој ја удрил со топка додека одела кон училиштето и носот почнал да ѝ крвари. Можев да си замислам колку ми беше ужасен денот, без престанок го замислував малото слатко носе како е целото испокршено.. Плачев! Ама со рацете на клупа, како кога приспиваш на час, за да не ме откријат другите, оти можеа да ме викаат плачко цел ден, а јас уште толку ќе плачев. Ја сакав премногу, но никогаш не ѝ кажав!

Имаше многу дрвја во училишниот двор, училиштето беше најуаво во целиот град оти беше најново, но освен тоа и најголемо и со најдобра можна форма за зголемување на интересноста на децата. Беа потребни неколку години за да го истражам целото и да го замислам, оти формата му беше премногу комплицирана, имаше премногу патеки, елки, борчиња, неколку големи влезови и премногу деца, дури не можев да замислам толкава бројка.. тоа беше вистински детски град. Еднаш во една од брезите, додека чекавме на влезот да ѕвони за првиот час, со безопасно парче срча ги изрежав нејзините иницијали – К. М. Којзнае, можеби сѐ уште стојат таму..

Пред некој ден им однесов мои книги во училишната библиотека, ги гледав малите детски насмевки со така детски убави лица и просто ми се појави чувство дека се присеќам на некој претходен живот, како преку сонлива магла се сеќавам кога бев исто такво. Повеќето професори што ми предаваа тогаш, сега не предаваат тука, сѐ се изменило, но учителот сѐ уште беше тука, па си помуабетивме. Никогаш не го заборавив тоа девојче од трето одделение, но и никогаш не го видов по завршување на основното училиште.

Некогаш се прашувам, зошто е потребно да се сеќаваме на нештата, ако тие се вечно закопани таму во минатото и не можеме на никаков начин да влијаеме на нив.. Зар сега би го пронашол девојчето и би ѝ рекол „здраво“ или било што.. Сега нема ни да ја препознам, толку години ништо не знам за неа. Бедно чувство!

.

Продолжува во втор дел тука!

_____________________________________________________________

Don McLean – Vincent >

Го отвори старото дрвено долапче од кое предходно ја избриша неколку слојната прашина со веќе остарените растреперени раце. Ги погледна неколкуте книги, одамна веќе заборавени од времето кое за него претставуваше убиец на сите дејствија, на сите случувања, на секој акт.. Всушност, на сѐ што некогаш почнало. Отвори една и си го прочита името на глас, веројатно  за да се осигура дека некогаш навистина бил наивен трагач по вистинската љубов.. Прочита неколку реченици и застана. Погледот љубопитно го впери во еден лист од тетратка во линии кој намерно или случајно сеедно, се нашол таму – меѓу куповите наивно испишана хартија. Го изостри погледот и спреми голема љубопитност за откривање на животната приказна на тоа тетратско ливче обична пожолтена хартија. Зачекори со погледот низ буквите.

*     *

„Постои нешто повеќе од твоите слики, од твојата имагинација, од твојот хоризонт на перцепција во моментов. Тоа не можеш да го видиш сега, тоа ќе го видиш единствено кога ќе го доживееш. Ако животот го завршиш сега, нема никогаш да го видиш, нема никогаш да го почуствуваш. Ти, ќе останеш мал..

Се раѓаш токму за да живееш, за да научиш, за да почуствуваш. Твоите замисли за љубов, твоите идеали за заеднички утописки свет со онаа што ја сакаш; се само наивни детски соништа, наивни букви, илјадници необично заљубени реченици кои го синестезираат читателот и ништо повеќе. Немаш живот во твоите приказни, имаш само чувства. Ти си мал за животот. Она што има достојност да се нарече приказна, е цел живот. Цел поминат живот, распакуван до најситните детали. Животот е драма, во најмала рака.

Најголемите животни приказни засекогаш останале во тајните на умрениот живеач, сосема малку се оние кои се запишани во книгите или одиграни во некој драмски филм. Кога ќе изгледаш еден драмски филм, се чуствуваш како да си изживеал цел живот, но потоа пак се враѓаш во твојата реалност. Твојата ужасно заглавена фракција од еден бесмислен живот. Сам си виновен! Секој има шанса, животот е шанса! Случај на случајноста е како ќе ја искористиш истата, а таа случајност зависи од тебе.

Интересно е кога ќе откриеш дека писателите навистина се потенцијални лудаци, те облева некое чувство на необичност, лудост. Писателите имаат потреба од пишување оти во спротивно, како што тие велат – ќе полудат. Тие пишуваат за да не полудат, не сфаќајќи дека веќе одамна се избегани од светот на реалноста. Којзнае, можеби нивниот магичен свет е поубав од реалноста. Во реалноста некој друг ги поставува законите, а во својот свет, сам си ги пишуваш..“

*     *

Не го дочита, го згужва и го фрли во ќошот претрупан со пајажини. Се почуди, зар е можно и тоа тој да го напишал.. Не, не му беше тоа за поверување. Тоа му изгледаше премногу реално, а тој веќе неколку децении живееше во нереален свет. Во свет во кој сѐ беше можно. И покрај тоа што собата му се наоѓаше во установа за душевно болни, тој веројатно беше среќен иако можеби не беше свесен за тоа. Сѐ уште ги имаше наивните букви околу него, но некако невозможно беше да ги дофати. Барем не како во наивното детство..

.

_______________________________________________________________
‘The Reader’ Movie Music >

Нејзините тешки очи длабоко тонеа во неговиот поглед. Го гребеа, го галеа, го смееја, го сакаа. Понекогаш го бакнуваа и на полна месечина, а некогаш и во движење. На погледот му беа потребни нејзините очи како што на нејзините очи им беше потребен погледот. Симбиотично склопување на клучот и клучалката, можеше да произведе отклучување на вратите, но неговиот поглед и нејзините тешки очи не знаеја што требаше да произведат. Во суштина, можеа сѐ!

Нејзините тешки очи не веруваа во постојатноста на нивното длабоко тонење во неговиот поглед. Ниту тој веруваше. Но тој успеа да се излаже, нејзините очи – не! Тој добро знаеше дека најдобрата работа која можеш да ја направиш во животот, е да се импресионираш себе си, а тоа во суштина пак е лажење. Суштините некогаш и не се многу пријатни. Всушност некогаш и не се потребни!

Нејзините тешки очи со интактна чистина и неговиот наивен поглед, за првпат сетија дека нешто се случува отаде облаците. Брзо, брзо скокнаа! За да чудноста биде уште почудна, во летот надолу, тие две нешта останаа едно без друго оти нивната лудост овој пат се сврте против самите нив на тој начин што ги натера да се запрашаат дали воопшто некогаш постоеле.. Со едноставни зборови – се заборавија! Всушност ако не беше потребно да знааат зошто беа заедно, секако дека не е потребно ни да знаат зошто се оделија.

*     *

Очите ѝ беа темно бели и со облик на недопреност. Ликот си го криеше со насмев или можеби го боеше со него, или уште поверојатно – го правеше радосен цртајќи му насмев! Тежината на искреноста во нејзините очи никогаш не можеше да престане да тежи, слично како старите механички часовници, постојано будно тежеше сѐ додека таа не ги затвори очите и се реши да отспие. Во нејзините очи тежеа повеќе тежини истовремено. Покрај искреноста, најчеста беше импресијата, па потоа радоста која некогаш чуваше и малку тага оти таа ѝ беше најдружељубива пријателка.

Неговиот поглед луташе сам. Улицата и сама беше залутала низ студенилото на мракот, а тој со години погледнуваше во нејзините сосема безначајни нешта сѐ до моментот кога се појави таа заедно со нејзините тешки очи. Таа оттогаш започна да гледа со неговиот поглед, тој оттогаш се предаде на нејзините очи. Нејзините тешки очи!

*     *

Нејзините тешки очи длабоко тонеа во неговиот поглед. Го гребеа, го галеа, го смееја, го сакаа. Понекогаш и го бакнуваа на полна месечина.  Еднаш, ама само еднаш во сечиј живот, постои најубавиот момент. А заборавот без никаква грижа на совеста може да го голтне во еден здив..

.

_________________________________________________________
Dido – White Flag >
Key – The sound code of eternity >

Животот допира,
а некогаш и ги јаде допирите!
Не постои потреба да се лутиме.
Тој е убав, онолку колку што и не е!

Ај ти сега сонувај,
а јас само ќе спијам
оти јас будно сонував
додека ти будно спиеше!

Ај после ќе го убиеме сонот, заедно
и нема да сме виновни
оти само наш си е
а решивме себеси да не си судиме!

Зарем не сети дека станавме две мртви соништа
родени убивајќи го заедничкото виножито..
Постоиме само во гранче поезија
што славејот го понел во вечноста..

Не знаејќи дека таа не постои..

_________________________________________________________________
Mono – Follow The Map >
Placebo – Romeo And Juliet >