На почетните страници на мојот живот, пишуваше: „Посветено на Неа!“

Гребнатина


Чекореше кон авионските скали штотуку излезен од аеродромската зграда, со една патничка торба во левата рака, го сврте погледот кон опашката на авионот и веднаш потоа погледна во својата црвено зацрнета кошула. Забележи гребнатина со ист облик и на опашката и на кошулата, но од гребнатините никогаш не се плашеше бидејќи сметаше дека тие се само траг на времето, тие се симболи на веќе случени спомени кои сѐ уште останале да постојат во нечија меморија. Кога откри дека нема место за загриженост, влезе во авионот и вратата се затвори.

Некаде меѓу патниците седеше и таа – неговата единствена помисла со женски лик веќе неколку години. Отпрво не ја забележа, а ни отпосле. Беа во ист авион, но не знаеја за тоа, а имаше и уште сто луѓе во авионот кои уште помалку би знаеле за тоа. Сите сакаа да отпатуваат во своите наивни соништа кои ги сонуваа како мали детулиња, штотуку заљубени во зборот „симпатија“. Но наместо тоа, сите патуваа кон своите животни ланци кои го носеа изгравирано името „обврски“. Тој беше во краток сон за целото време. Го сони истиот авион во кој лета и истата стјуардеса која овој пат се појави од стјуардесната стаклена преграда, со широко растргнат насмев велејќи: “our next destination is NOWHERE!  We are going nowhere!” слично како што пишуваше на хипичките автобуси од шеесетите.  Малку подоцна се разбуди и не помина мнгоу време за да дознае дека впрочем сонувал true story. Се испостави дека авионот навистина никогаш нема да слета.

Ја погледна за кратко изгребаната кошула, но таа сѐ уште не го засегаше, туку повеќе се думаше околу нејзината сличност со гребнатината на опашката на авионот. Тогаш една стјуардеса излезе од пилотната кабина, го стисна копчето кое беше за итни случаи и се појави стаклена преграда од блендирано стакло меѓу трупот на авионот и делот пред пилотната кабина. Ја зема слушалката и со електронски изобличен женски глас, на патниците им соопшти:

-         Пилотите јавија дека поради сериозно злобната пукнатина на опашот на авионот, истиот во овој момент доби 90% шанса да се урне во овој лет. Мојот совет би бил, наместо да создадете паника и да умрете глупаво, отворете ги кутиите над вас со ова знакче, – покажуваше сликичка со  насликана падобранска опрема, – извадете ги падобраните и ви посакувам среќно приземјување. – Патем и таа посегна по стјуардесниот падобран.

Тој го облече падобранот и внимателно започна да го чита упатстовто за негово користење иако предходно имаше курс за падобранство, всушност повеќето луѓе поседуваа таков курс поради неколкуте бесплатни владини проекти за заштита од зачестените авионски несреќи во последно време. Кај никој од патниците не се забележа ни најмал знак на паника, можеби само мала возбуденост од помисла на ладниот воздух надвор и несекојдневната авантура низ него.

Авионот ја намали брзината до својот минимум и вратите автоматски се отворија по електронска команда од пилотската кабина. Луѓето почнаа да скокаат, а децата и постарите скокаа во пар со поискусените. Тој остана последен, внимателно гледајќи ги возбудите околу здивот на патниците кои поминуваа до него, еден по еден. Во еден неизмерно случаен момент, ја виде неа, таа беше решила да си остане на седиштето до крајот на летот. Погледна повторно во изгребаната кошула, но не виде ништо загрижувачко, отиде и седна до неа. Ги прекрсија погледите небаре разменуваат изгребани тајни кои пред неколку години само на нив им беа заеднички.

-         Зошто ти е изгребана кошулата? – Го праша навидум беспотребно прашање.

-         Веројатно ја чува нашата тајна. – Се подсмеа со краток насмев и ја погледна во тешките очи.

Таа ја поднамести кошулата за гребнатината да биде во облик на насмевка и го прегрна. Беа сами во авионот, а тој и понатаму не покажуваше загрижувачки знаци, туку мирно лебдеше. Чекајќи го крајот, се чуваа гушнати еден друг додека гребнатината на кошулата во облик на насмев ги ослободуваше полека сите потиснати спомени. За сето време опашката на авионот се надеваше дека по уривањето, нејзината гребнатина ќе се поднамести во насмеана линија за и таа да ги ослободи потиснатите спомени.

_____________________________________________________

Death in Vegas – Dirge >

Тајна


Кога молкот ќе заболи
склопчен во прегратката
на нашата разделба,
не пуштај ја тогаш нашата тајна.
Te молам.

Чувај ја во очајот на густите твои солзи,
заклучи ја во насмевката што тажно изговара
-„лоша сум јас“.
Угаси ја во длабока воздишка
и затвори ја со последната мисла.

Иако не се познаваме веќе
таа уште постои скриена во нашиот молк.
Можеби ќе нѐ запознае некој ден повторно,
можеби едноставно ќе нѐ фрли во заборавот
неповратно..

.

Ливче со две осумки


Последното ливче меѓу цвеќињата изгледаше штотуку прочитано. Во него немаше повеќе од осум реченици, но имаше повеќе од осумстотини чувства кои ја длабочат мислата за уште толку нивоа.

*     *

Не можам да те сакам ако не сум те видел веќе половина година, оти немам што освен тоа што било – спомените. Верувај ми, веќе не те сакам  тебе, ја сакам мојата илузија со твој лик. Ги сакам моите мисли ишарани со твои никогаш повеќе ненасмеани насмевки, со твои никогаш повеќе ненатежнати тешки очи, со твои никогаш повеќе не изговрени „те љубам“ и „ти верувам“. Погледни овде, во буквите, ти си само причината додека јас последица од безброј причини, слични на тебе.

Се прашувам која од нив си ти вистинската. Сакав да ти речам што научив од твојата грешка. Сакав да ти речам: не доближувај му се премногу на импресионирачот, оти ќе му ја дознаеш магијата и ќе го наречеш лажго. Сѐ уште не си спремна за безусловна доверба.

*     *

Последната реченица од ливчето, изгледаше штотуку прочитана. Во себе немаше повеќе од осум збора, но имаше повеќе од осумстотини чувства кои ја длабочат душата за уште толку мртви тишини.

.
________________________________________________
Radiohead – Last Flowers >

Предолги мисли


Премногу долго постојам во мислите, понекогаш и цели часови. А и ти таму постоиш заедно со мене, се гледаме во очи и молчиме со полни вилици вкусна тишина. Понекогаш посакувам да ти се доближам, но моето блиско присуство до тебе, секогаш завршува само два мига откако ќе се почне. Па некогаш мислам и дека е залудно сето тоа и одлучувам уште пред да почне, да го пренасочам во погледот за да се издлаби истиот уште малку.

Со години се гледаме по совршено права линија, директно во трепките и молчиме. Полуотворените очи веќе ни се измориле, додека во меѓувреме длабочината на погледот го поминала знакот за бесконечност и се изгубила во ништото.. Таа ги чекала мислите да се скршат, за да престане да постои. Очигледно, предолго чекала.

-         Зарем денес ќе се скршат мислите. – Прашуваа нејзините трепки во недостиг на глас.

-         Не, кршачите на мисли сѐ уште не се измислени. – Се одронија неколку шепотливи зборови, и низ погледот се доближија до нејзините трепки. Тешките очи натежнаа за уште неколку безнадежни тишини.

Оној што ја запознал најдлабоката љубов од близу, станал поет. Писателот е оној кој ја запознал сопствената смрт. Јас само премногу долго постоев во мислите. Доволно за да избледам во бесконечноста на сопствениот празен простор.

.

___________________________________

Johnny Cash – Hurt >

Избројани неба


Едно од небројните полиња на безбројни реченици, по којзнае кој пат се потопува во твојата сопствена несфатливост. Ја губиш самата слика заедно со нејзината доверба, стануваш пепел во огнот на твојата кремирана душа. Наидуваш некогаш и на чисти моменти кои секогаш ги гледаш во огледало, и ја сфаќаш суштинската поента на сѐ што се случува, а таа јасно зборува дека си полуден. Го прифаќаш тоа победен од фактите, и со блицот на следното тешко трепнување на капаците, ти ја оставаш сета доверба зад себе, па почнуваш нов почеток на веќе завршениот круг.

-         Прифати ги избројаните неба, за тебе се.

-         Не, јас бројам ѕидови, не сакам да ми се измешаат едни со други.

-         Кои ѕидови?

-         Оние со кои ме погребаа луѓето, за кои не постојам повеќе.

Ја согледуваш својата, потопена во неподносливост, трајна љубов и тргнуваш да ја убиеш. Во меѓувреме си заборавил да се сетиш дека мртвите луѓе не можат да убиваат.

Tрчаш низ себе.. Трчаш..

______________________________________

VNV Nation – Illusion >

Она што никогаш не завршува


Сѐ што треба да направиш, е да слушаш. Чувството доаѓа како спомен директно во твојата лева слепоочница и го растура умот во милион црвенила. Солзите ти капат од тешка слика во очите која не може да се помрдне оти ја претрупало времето, како прашина од дамнешно распаднато минато.

Толку кратко, а вистинско. Како небо што личи на сон, како љубов која е исто толку далеку колку и небото. Како приказна со среќен крај, завршена токму во најшироките насмевки. Филмовите имаат среќен крај само затоа што завршуваат во најсреќниот момент. Ние зарем завршивме.. или можеби ти заврши, а јас продолжив размислувајќи на заедничките замрзнати спомени, секојдневно, до бескрај.. Јас продолжив до бескрај..

Ме поплавија скапите спомени, ме заболе главата од неколку часовно плачење. Се присетував додека ти ми се случуваше со онаа сина јакна до подколениците, со оние допири преку замрзната кригла пиво, со твојата прва солза во страв дека нема да те сакам.. Се сеќаваш ли? Беше толку обично, а сега вовлечено во спомени, е прескапо и за милиони солзи. Милиони…….

Она што никогаш не завршува, нели, ти си?

.

____________________

like a dream >

Приказната на ирскиот воздух


Морето беше преголемо за него, пливањето го умори и го натера да лебди, сѐ до моментот кога реши да ја дише водата. Тогаш водата му навлезе преку уста во душникот, а очите отворено гледаа кон сонцето кое полека бледнееше под вода. Во последниот момент се обиде да се сети на вчерашната желба што ја замисли кога ја бакна девојката со сивата наметка.

*     *

Во длабокиот ирски воздух што пливаше над морето и околу плитките карпести брегови, секогаш можеше да се почвуствува мирисот на свежа и наивна надеж. Таму живееше човекот што сакаше да ја гушне и да не живее повеќе, тој живееше внатре во својата надеж која постојано го притискаше од четирите страни бидејќи се смалуваше од ден на ден. Не можеше да знае до кога ќе се смалува, попусто постојано мислеше на крајот на смалувањето, на исчезнувањето, на стопирањето на мислите..

- Сакам да ја гушнам и да не живеам повеќе. – рече човекот кој сакаше да ја гушне и да не живее повеќе.

- Тогаш направи го тоа. – Му врати ирскиот свеж воздух.

- Се плашам. Се плашам дека почнувам да се надевам. А знам дека после тоа секогаш следи разочарување.

- Мизеријата е лесна, среќата треба да ја заработиш. – Му рече длабокиот воздух.

Таа навистина беше сон на една сонлива приказна. А кога приказните сонуваат, ангелите од нивниот сон се обично оние кои сакаат приказни, а не оние кои ги раскажуваат. Таа ги сакаше, и тоа ја правеше ангел. Беше перфектно нежна, со тенка кожа и сива наметка слична на оние што ги носат сирените. Луѓето се ангели, така велеа приказните, скоро сите луѓе се ангели. А таа беше девојката што ја сакаше човекот кој сака да ја гушне и да не живее повеќе.

Ирскиот морски воздух можеше да плови бескрајно. Морето и плитките брегови можеа да го чуваат засекогаш. И само таму можеше да постои надежта која го топли секој нов ден. Секој човек може да исполни замислена жалба, тој нели, ангел е. А ангелите се обични луѓе, но со ангелски мисли. Човекот кој сакаше да ја гушне сѐ уште живее некаде помеѓу песните на сирените од ирскиот воздух. Таа чекореше по брегот влечејќи ја сивата наметка, и не бришејќи ја седмата солза од нејзините веќе тешки очи преполни со солзи. Малку потоа, застана да го удави погледот во ирското море.

*     *

Сонцето му продираше низ очите додека устата му се полнеше со морска вода. Рацете веќе се уморија, а сонцето по малку бледнееше, што требаше да значи дека тој лесно тонеше. Последното нешто на кое се сети, беше онаа желба – да ја гушне девојката со сивата наметка и тешките очи, која и сега веројатно чекори некаде по ирскиот брег, давејќи го погледот во морето.

.

___________________________________________
Sigur Rós – Untitled 5 >

Продавница за импресии


Во моментот додека поминуваше една девојка на велосипед, пред мене ми се размачка  целиот нејзин подвижен профил на позадинската застаната слика. Завршетоците од профилот можеа и да се спојат со сликата ако би ги побарал линиите кои го оцртуваат. Ги немаше, едноставно се впиваа во позадинската слика.  Очите ѝ беа внимателно стопирани и светеа со бистра зелена боја. Сето тоа се случи за помалку од секунда, а јас успеав да го доживеам како да траеше со часови.

-         Некои луѓе го брзаат животот за да им биде побезболен. Ги забраваат спомените побрзо и не се препуштаат на размислувањата. Летаат преку обрските, се смеат, танцуваат, повторуваат едноставни реченици.. Тие ретко влегуваат во продавницата за импресии. – Прозборев со детето што седеше до мене на ѕидчето пред мојот двор.

-         А што е тоа продавница за импресии, постои таква продавница? – Праша доста внимателно, иако за сето време претходно безволно слушаше.

-         Секако, но фиктивна е. Таму просто спијат поетичните луѓе, секојдневно купуваат импресии и плаќаат во радост. Даваат толку радост колку што чини импресијата и излегуваат од продавницата со отсуство на радост, но полни со импресија. Тоа ги правеше среќни.

-         Колку глупави луѓе. – Ги задлибуваше детските очи некаде во тротоарот.

-         Можеби, за некого. Мислам дека треба да ти биде најважно она што ти го мислиш за себе, не другите. На нив воопшто не им е битно твоето мислење, тие веројатно се сакаат такви. Сѐ во што веруваш, за тебе е факт. Избери нешто убаво за верување. – Додадов, но веднаш потоа знаев дека можеби требаше да премолчам овој пат. Момчето скокна и се јурна по топката.

Стоев пред продавницата за импресии и колебливо набљудував. Забележав дека веќе одамна немам инспирација, но се плашев да го дадам последното парче радост за да си купам од најсилната импресија – љубовта. Се завртев и заминав. Можеби и навистина немам потреба од инспирација, или барем не додека да соберам доволно радост.

.

________________________________________________

Les Machineurs – Flux > 

Погрешната среда


Мојот омилен писател во еден најубав ден, престана да пишува. Не помина многу време за да го забележам тоа, веќе во следниот најубав ден се чувствував како да ми снемало дел од здивот, засекогаш. Оттогаш го барав секој ден и го прашував сосема идентично прашање „зошто?“. Не сакаше да ми одговори, но се обиде да изговори изговор дека го изгубил омиленото пенкало. Веќе во следниот момент му ја знаев приказната.

*     *

Во малиот џеб на човекот кој престана да пишува под изговор дека го изгубил омиленото пенкало, имаше мало згужвано ливче со неколку нотисани реченици кои ги чуваше во случај на инспирација за некоја пишуванка, но никогаш не ги искористи од причината што му стивнуваше импресијата врз нив, додека да одлучи да пишува.

Изговорот му беше сосеам погоден и за метафорско изразување, едноставно го изгуби омиленото пенкало и толку. Во него всушност криеше дека ја изгуби музата, сосе нејзините пријатели,  сосе украдените нејзини навики, омилените заедничности, па дури и меморијата од тоа се распадна на фрагменти под дејство на поминатото време. Јадник. Навистина беше јадник.

Во среда ја запозна, и во среда ја загуби. Којзнае уште колку случајности ќе му останат неразбрани, па дури и сомнително ќе наликуваат на намерности. Сепак, тоа ќе остане непозанто, тој ќе знае само дека средата беше погрешна. А чудно, во хороскопот му беше одредено дека средите секогаш ќе му се среќни денови. Ни сам не можеше да знае уште колку случајности ќе му останат неразберени..

*     *

Откако ја сознав приказната, некако случајно почнав да ја пишувам. Ја пишував можеби секој ден, сѐ додека не дојде најубавиот ден кога некако случајно и непознато за мојата свесност, го изгубив омиленото пенкало.

.
________________________________________________
Secret Garden – Sonata >

Погрешниот вторник


Се разбудив тоа утро со неа во мои прегратки, а таа уште спиеше. Се сетив дека пред да заспијам пишував нешто и заспав пишувајќи, така што не успеав да го прочитам. Го најдов потоа ливчето паднато до креветот и веднаш во поглед ми се заглавија здебелените букви од насловот: „Писмо од иднината!“

*     *

Никогаш не се разбудив од денот кога умревме заедно, никогаш! Не знам дали ми е поубаво да спијам или тоа е само уште една грешка во уште еден ден после понеделникот.

Сите виножита во мислите, сите ритмички мелодии во чувствата, сите неповерливо уживателни прекрасии во допирите што си ги разменивме; ме обивнуваат дека ги убив. Сега ете плачам, оти немам што друго. Во безгласни солзи давејќи се, посакувам да се казнам себе си, а тоа право одамна ми го забраниле со некој нивен закон. Пак плачам, оти немам што друго..

*     *

Ги згрчив фацијалните мускули по некоја махиналност, па тивко го згужвав ливчето и го фрлив позади долапот допрен до ѕид од спротива. Се искарав со себе во мислите и си ветив дека нема да ги сквернавам буквите повеќе, тие никогаш не го заслужувале тоа.

Денес после години, го најдов ливчето по некоја рандом случајност, и го стиснав во раката колку можам силно прободувајќи ја со погледот неговата пророчност некаде на средина. Заплакав, оти немам што друго..

.

_______________________________________
Norah Jones – December >

Оние кои заслужуваат


Беше тоа веќе стемнета ноќ, а безбројните светли точки на небото го осветлуваа тоа ноќно темнило, преправајќи го во бледо модра боја слична на индиго сината, но не иста. Летната прашина како да дишеше топлина врз луѓето, ретко кој можеше да спие во таква ноќ.

Тој чекореше по празните шини по кои не поминал воз повеќе од дваесет години, реконструкцијата на таа пруга никогаш не беше завршена. Таа ни самата не можеше да знае зошто не ја завршија, а и зошто воопшто почнаа да ја реконструираат, бидејќи си беше во совршена состојба и со дрвените држачи. Како и да е, тука веќе не поминуваат возови и таа беше проклето осамена, исто како и него – човекот што таа ноќ чекореше по неа.

-         Тие што заслужуваат, никогаш не добиваат. Токму затоа и заслжуваат, нели? – Се слушна женски глас од зад дрвото крај десната шина.

Тој се приближи понатаму и виде згрчен лик на девојка, потонат во солзи. Ја виде како зборува со пругата и застана најпрво да се исчуди малку, па потоа бесприметно седна до неа.

-         Точно е, – рече, – никој не го заслужува добиеното штом ќе го добие. Затоа постојат и сите загуби. Сите мора да го изгубиме она што ќе го добиеме.

Таа го гледаше со некоја замрзната чудност, како да сакаше да праша дали нејзиното полудување може да создаде човек пред неа со кој ќе си зборува. Тој ја префрли раката преку нејзиното раме, а таа се притаи до него. По две минути тишина, заспа од скршен внатрешен умор..

Ветерот ги трепереше околните лисја, додека изгревот на утринското сонце најавуваше некаква си иднина, иднината која секогаш носи поубави времиња.

.

Двестотиот куп реченици,
во посвета на Fyfix!

__________________________________________
Wallace Collection – Daydream >

Нова година, во стари патики


Тоа зимско утро на работ на последниот ден од годината, беше единственото во кое заедно се пробудивме во седум часот. Се сеќавам дека беше со некоја посебност, не поради реченицата што ја приметив од книгата на Сартр, ами поради нешто послецијално. „Зимското утриснко сонце топло продираше низ прашината на прозорците“ – ја препишав реченицата од книгата и тивко излегов од собата. Ја оставив да поспие, оти водењето љубов може да измори човека. Чувството е премногу слично како она кога сакаш да одмориш малку од спиење, човек може и од спиење да се умори, па и од што уште не..

-         Стари патики, нова година, а јас пијана – рече смеејќи се додека ги врзуваше патиките кои очигледно ѝ  беа мали, но немаше други, а згора на сѐ, тоа беше новогодишна вечер!

-         Тоа ми личи на хаику, не?

-         Еј да, ќе го запаметам.

-         Ајде, јас ќе го направам хаику, штом ќе се вратиме. – Реков и заминавме некаде низ не многу густ, но вкусен чад, на барут од петарди.

Ме стискаше силно за раката додека упорно ја убедував дека нема да фрлат петарда кон нас, а дечиштата од тротоарот се смееја за целото време. Во нова година влеговме со стари патики, асфалтот влажен и морничав, а гранките се гушат во магла. Можеби патиките стари, но чорапите што ѝ ги дадов беа сосема нови, првпат ги облече за таа вечер.

Никогаш не се вративме со истиот насмев, со истата верба еден во друг. Никогаш не го напишавме хаикуто, а таа тогаш нова година, веќе одамна е стара. Човек мора да верува во своите постапки, бидејќи во спротивно ќе се оспорува сам себе, а тоа не е во согласност со нормалноста која ја претставува мнозинството. Сега после половина година не смееме да веруваме дека тогашните заеднички нешта беа правилни, туку сѐ било погрешно. Како би било правилно ако сме го прекинале сето тоа, зошто сме го прекинале ако било правилно..

Стари патики
Нова година
А таа пијана.

Нови патики
Стара година
Ние не чекориме.
.
После половина година, си молчиме со истиот молк како кога не постоиме. Дури никој не може да нѐ убеди дека ние двајца живееме во иста планета, затоа што толку силно не веруваме во тоа.

.
________________________________________________
Nouvelle Vague – Parade >

Чудниот човек


Излезе на бината со брзи чекори, застана и погледна длабоко кон насобраната маса. Чиниш ги боде со поглед, ги пара нивните секојдневни мисли, ги блокира и им ги ококорува очите како кога се чувствуваат импресионирани, но многу посилно. Нешто како смртна импресија!

Го тупна микрофонот два пати со прстот и се насмеа, а погледот го заби некаде во бесконечноста. Почна неколку претставувачки зборови, а илјадната маса од луѓе стоеше како хипнотизирана. Продолжи..

*     *

„Навистина, колку обичен свет гледаме преку нашите очи, дури ни самите не го знаеме тоа, или барем не до сега. Колку се луѓето обични, исто толку е обичен и нивниот свет.. Ние го гледаме она што сакаме да го видиме, зарем не? Луѓето се премногу спори, никогаш не ни помислиле дека можеби светот воопшто не е таков каков што го гледаат нивните очи, предходно преработувајќи го видниот сигнал за да мозокот го разбере. Дали можеби тоа преработување зависи токму од нашите емоции, мемории, спомени, исксутва.. Неверојатно зачудувачки! Светот е премногу спор за да се сети на тоа. А всушност цело време брза некаде и мисли дека е презафатен. Каква иронија, човеку чуден!

Морам да признам, еволуцијата нѐ уништува! Факт е. Велат:  ’кога човекот е сам, тој е во најлошо друштво’ а истиот всушност најмногу еволуира кога е сам бидејќи тогаш започнува да е комплетно свесен за сѐ околу него, тогаш започнува да ја гледа едноставноста во задоволување на човечките потреби, беспоентноста во истите и, всушност беспоентноста на самото живеење. Тогаш започнува безволието! Тоа станување духовен (поради изолацијата), впрочем значи откажување од секакви човечки задоволувања. Всушност во себе ја губиш самата потреба за сето тоа.  А што е животот без тоа? Само постоење, дишење, вегетирање, виреење.. Ти не живееш, воопшто.

Зарем не сфативте? Станувањето свесен за беспоентноста, доведува до безволност, а осамувањето (изолирањето од социјализација) доведува до станување свесен за беспотребноста на човечките потреби, и воопшто на самиот живот. Зарем ќе дозволите да не го сфатите ова и сѐ уште да ги обожавате мудрите „длабоки“ луѓе, па и да се стремите кон нив? Тоа се проклетници. Проклети суштества, осудени на принудна еволуција која ги оделува од мнозинството и со самото тоа стануваат проблем, за сите.

Јас сум роден да умрам, драги. Вие не, сѐ додека не верувате во тоа.“

*     *

Престана. Го извади полека забиениот поглед од бесконечноста и продолжи со брзи чекори кон скалите. Публиката сѐ уште не беше подготвена за крај, таа уште стоеше како хипнотизирана. А можеби и сега стои, додека тој чекори низ асфалтот што води кон големиот мост. Мостот на животот и смртта.

..На Малото Детенце!


__________________________________________
Secret Garden – Gates of Dawn >

Погрешноста во четирите приказни


Во една обична соба постоеше сосема обичен кревет, но со беспрекорно бела постела на него. Во постелата се виткаа од љубов две разгорени тела. Тој пишуваше приказни на ливче, а таа во немирниот сон, немирно ја спречуваше секоја хармонична нареденост на буквите, па тие хаотично се испишуваа. A некогаш дури и една врз друга..

Кога таа се разбуди, тој во исто време ги заврши четирите приказни. Таа на смеа го грабна листот и љубопитно започна да ги вози очите по хаотичните редови.

*     *

Прва приказна:

Човекот кој го смени името и избега, беше заборавен исто како и целото негово предходно постоење во тој нејзин свет, топол и насмеан, а за цело време влажен. Тој знаеше за тоа, а и токму тоа му беше намерата, иако не си го посакуваше. Таа не знаеше, ниту ѝ беше потребно да знае. Но тој си го исполни ветувањето да го смени името и да избега, кое го даде во замена за нејзиното заљубување во друг. Всушност се обврза на своето ветување, само ако таа најде друг кој ќе ја сака исто толку силно како што ја сакал тој некогаш. Знаеше во себе дека тоа никогаш не е можно да се случи. Како неговите бакнежи и силните наивни гушкања, не може никој друг да ѝ подари. Но како и обично – погреши!

Втора приказна:

Девојката која имаше повредено многу луѓе, секогаш се смееше со не од душа посакувана насмевка додека го изговараше она: „лоша сум јас“. Тој баш секогаш се прашуваше зошто таа се смее во тој момент. Можеби не очекуваше да се смее, можеби очекуваше да е тажна. Таа не му објасни, туку дозволи тој самиот да си објасни повредувајќи го и него по некоја случајност произлезена од нејзината проклетност. Сега таа за рака држеше друг и смеејќи се му изговараше повторно „лоша сум јас“. Предходниот иако повреден, тој не сакаше таа да е тажна поради тоа. Тој сакаше таа пак да танцува секоја ноќ и пак со насмев да изговара на некој друг: „лоша сум јас“.

Трета приказна:

Секогаш изгледаше дека нештата треба да се вратат назад, но никој не можеше да го стори тоа, колку и да го посакуваше. Нејзините очи светкаа од светлото што се одбиваше од солзите во нив,  а тој силно ја љубеше, додека никој од нив двајцата не можеше да поверува дека тоа всушност се случува. Тие како досега да не почувствувале таква искреност во две тела наеднаш споени. Слаткото го лижеа заеднички сѐ додека не дојдоа до дното, тогаш ја фрлија теглата заборавајќи дека нивните насмевки беа заробени во неа. Оттогаш останаа без насмев, но никогаш не дознаа како се случи тоа. Тие сепак решија да бидат оптимисти, а оптимистите не се навраќаат во минатото. Оптимистите се носталгични за иднината!

Четврта приказна:

Единственото нешто кое беше најлесно да се обвини, беше четворката. Сите едногласно се сложија дека четворката е виновна за сите среќи и несреќи во светот, за сите случајни дејства за кои никогаш немаше одговор на прашањето „зошто“ кое го поставуваа многумина кога ќе им се случеа за нив пресилни случки, од кои не само чувтствата, туку и душата им се парчосуваше во безброј променливи правци. Четворката беше виновна токму заради четиривалентноста на јаглеродот кој е единствената причина за постоењето на живиот свет. Според тоа, сите четврти нешта, па и четвртата приказна, можеа да ја преземат вината за било што, па и за хаотичните чувства на читачот на четирите приказни.

*     *

Таа го тргна листот од пред лицето и зачудено го погледна момчето со оние невини погледи кои чиниш прашуваа: „ова нема да ни се случи на нас, нели?“. A тој направи хармонија на лицето и достоинствен насмев, со кој чиниш ѝ одговара: „секако мила, зарем може некој друг да те сака вака, јас би го сменил името и би избегал, ако е тоа можно“. Секако, неговото хармонично лице со достоинствен насмев – погреши! Можеби затоа сега тој нема име, и не е тука повеќе.

.

_______________________________________________________
Nouvelle Vague – Road to Nowhere >
Sting – When We Dance >

Во нашите солзи


Еднаш влеговме во нашите солзи
и водевме љубов со нив.
Ах, толку милно
толку нежно..

Кога случајно се допрев со тебе
се измешаа нашите солзи
се споија нашите тајни
започнавме љубов еден со друг.

Се оделивме.
Твоите тешки очи, потонаа во солзи.
Моите погледи, се сронија во прав.

Излеговме тогаш еден од друг,
се вративме пак во своите солзи
и водевме љубов со нив.
Ах, толку милно
толку нежно..

.

___________________________________
Secret Garden – In our tears >

Сarrying the firе


Во една не многу ѕвездена ноќ, еден млад човек случајно почувствува дека го носи огнот во себе. Во него понекогаш разгорен, а понекогаш во гаснење; живееше еден необичен оган, кој всушност постоеше тука уште откако знаеше за себе, или можеби и пред тоа. Да, дефинитивно и предходно! Познато е дека сите ние постоевме и пред да бидеме свесни за тоа, нели? Како и да е, младиот човек во овој момент го чувствуваше огнот најсилно.

-        Мислам дека многу си поубав кога си среќен! – Си рече додека го мирисаше она посебно чувство од кое дишеш кога ќе изгледаш специјална епизода од doctor who со наслов the waters of Мars. Чувството кога поради алтруистички причини ги кршиш сите правила и закони поставени од некој над тебе, е во вид на некоја надмоќна воздишка на еден твој радосен здив. Помислуваш дека можеби си последниот што може да го почувствува тоа, а можеби и не, поубаво е непозаваањето на овој одговор, така расне желбата за истражување и воопшто за живеење. Или можеби не, којзнае..

-         Зошто мислиш дека си поубав кога си среќен?

-         Едноставно, си! Самите мисли те прават таков.

Импресионирачки со достоинствен и победнички насмев, го изведе последниот голем заклучок за таа ноќ и ја затвори вратата од внатре. Не се чувствуваше сам, иако однадвор зборуваше со ништото. Во најосновната база или суштина, ние впрочем и самите сме ништо. Секој од нас станува нешто само од индивидуална причина, освен оној кој станува таков од повеќе индивидуални причини.

Го покри креветот со ќебе предходно легнувајќи на него, и полека нежноста му се вовлече во згрченото тело. Тоа му беше единствениот излез надовр, надвор од ништожноста или чудото мнозински наречено – реалност.

-         Мислам дека беспотребно ти затрепери еден мускул на десната страна на долна вилица. – Му поткажаа мислите.

-         Знам. Веројатно пак ќе ја сонувам неа.

Со завшрувањето на моментот во кој го дорече последното зборче, сонот му ја зароби свесноста. Од овој момент сонот започна да раскажува приказни, а свесноста да го следи со свесниот поглед. Којзнае, можеби и ќе запамети некоја, можеби последната..

Во една не многу ѕвездена ноќ, еден млад човек случајно почувствува дека го носи огнот во себе. Тој постоеше за да го осветли она необичното, она што го нема, ниту некогаш го имал, никој. Сонот и натаму продолжуваше да гo раскажува нејзиниот лик, нејзините допири, зборови… Не, тоа не значеше идеализирање, тој само раскажуваше некогаш случени вистини. Тој само раскажуваше… А сонувачот нечујно и несвесно плачеше врз перницата. Потоа бледо и тивко го гушна нејзиниот лик и уште побледо и потивко му прошепоти:

“don’t worry, we still carrying the fire..”

.

_____________________________________________
Radiohead – Go Slowly >

Неговата беспотребна приказна


Еднаш со извлекување на вистината од својата глава, умре еден млад човек. Тогаш, можеби при крајот на последната минута, дозна дека вистината е воопшто непотребна за живеење. Најпотребна е вербата во нештата дека се вистинити, без разлика дали тие се или не се. Дознавањето, ете, го чинеше живот. Скапо сепак. А ние иако го знаеме, не го сфаќаме, затоа што сѐ уште не сме го дознале од себе си. Бадијала.

-                     Јас те сакам, најмила. Навистина. – Рече, и вистина беше.

-                     И јас, мил. – Рече таа, и вистина беше и тоа.

Ги држеа рацете силно додека усните им беа слепени, и така спиеја таа вечер. Утрото беше зимско, ги разбуди во исто време, а тие непоместени од предходата положба, се погледнаа еден друг. Таква мирност видоа првпат во својот живот, таква доверба, таква соединетост.. човек може само да сонува и да не досонува никогаш. Утрото иако зимско, не ги олади нивните страсти. Им набрекна кожата, немаа време да ја покријат, ги соединија духовите во најинтимниот контакт на телата. Никогаш не го заборавија тој настан, ни тогаш – на последниот ден кога се простија. Кога само со погледите ги разменија сите спомени, сите нешта кои си ги подарија, кои си ги кажаа, кои ги делеа додека живееја заедно. Се разменија, се раздолжија со сѐ што им беше заедничко, и тоа баш така, само преку погледот. Очите не можеа да издржат, мораше да плачат. Таму, на улица, на тротоарот, плачеа. Љубовта е мистерија, вистината опстанува одреден период и потоа ја снемува. Да, ја снемува. Исто како човек кога ќе умре, тој нема бесмртен дух и душа, тоа се само виртуелни поими, нема ништо, го снемува. Едноставно и чисто, се угаснува неговиот свет.

Животот беше голем, човекот мал. Чувствата пресилни за неговото тело да го издржи преоптоварувањето. Мелодијата тивко ја боеше тишината со безбојна бојца, за мнозинството обична и безбојна, а за него обоена во најчудната боја, досега невидена. Празнините не се полнат, барем не сега, туку тајните ги длабат уште повеќе, а спомените навираат на крајниот раб на очните капаци. Тој човек не пишуваше и живееше од радост. Тој пишуваше и живееше од мртвилата на неговиот згмечен живот.

Еднаш со извлекување на вистината од својата глава, умре еден млад човек. Тогаш, можеби при крајот на последната минута, дозна дека твоите трепки читачу, се сѐ уште дримкечер за твоите соништа. Дозна дека неговите солзи можат само како букви да се збуквенат во некоја беспотребна приказна, и ништо повеќе.

________________________________________________
Ludovico Einaudi – Love is a mystery >

Топли автобуски стакла


Би посакал да ја чувам за тебе
топлината на спокојниот ветер
кој ти поминува по рацете
додека ги допираш автобуските стакла.

Можеби и сакав да ги одгризам
сите наши пролетни воздишки
заглавени во издишувањето,
за да го зачувам барем твојот воздух,
пред да заминеш.

Сега летните капки ќе сонуваат
за твојата поетична топлина
како автобуските стакла, за твојот допир.
Како океаните кои собираат реки,
како морињата кои не допираат океан.

Некаде можеби и ќе се сретнеме
ако времето го убедам да се врати
или барем малку да се закриви, кон тебе.

_______________________________________


Mumford and Sons – Roll Away Your Stone >

На сликата: A Palestinian child is reflected on the glass of a bus as it drives past a section of Israel’s controversial separation barrier in al-Ram between the West Bank city of Ramallah and Jerusalem.(AFP/Daniel Bar-On)

Отсонувана сигурност


Изгледа дека веќе не сум храбар
за да погледнам низ твоите тешки очи
кои ја отсонија сигурноста кон мене,
баш затоа што им заврши сонот.

Освен храброста, го изгубив и идентитетот
погледнав внатре во потсвеста
најдов нешто што не го познавам
и заклучив дека не се познавам, воопшто.

Изгледа дека сѐ е баш така како што излгеда
а ние правиме погрешни имагинации за сето.
Поентите одамна се утнати, баш затоа што не постојат.

Се изморивме од пливање во морето на животот
и некаде пред работ, се најдовме еден друг
за да си ги раскажеме приказните што ни се лизгаат по лицата.
Премногу заеднички чувства меѓу нив,
премногу сигурност меѓу нас.

Дури кога почнавме да паѓаме
се сетивме на работ, на кој се сретнавме..
Ех.. зошто не се сретнавме еден друг
Додека бевме живи..


___________________________________
Radiohead – The Gloaming >
Tom Waits – On The Other Side >

Патикот кој заслужи да живее


Ги ставив патиките во машина за перење и ја вклучив на црвеното. Не се разбирам околу машините за перење оти првпат се одлучувам да вклучам такво нешто. Патем седнав до неа и набљудвав како патиките се превртуваат со така бледо лице, кое чиниш во секој момент ќе поврати. Сетне што го помислив тоа, тие повратија така длабоко што дури си го истурија желудникот. Кога јазичето ќе го заголтаа, врзантите веднаш стапуваа на помош. Но потоа се помати врелата вода, а машината забрави да ја испушти и да прими нова, или можеби јас забравив да вклучам некое копче за да го прави тоа, сеедно. Таа, чиниш, вртеше до бескрај, а патиките сѐ уште покажуваа знаци на живот со тоа што врзантите го вадеа заголтаното јазиче од секое повраќање. Се сепнав, ми текна дека можеби требаше да ги ставам и чорапите, за малку повеќе боја и веројатно побрза смрт.

Вниманието ми го побара еден комарец што ја цицаше влагата во подрумот, но и така ми беше досадно, па му го позајмив додека ги чекав патиките да умрат. Го држев тевтерчето со накривените букви кои гледаа во променлив правец и почнав да цртам некоја апстракција од комарецот, која секако немаше да личи на комарец, доколку ја нацртав. Почнав прво со некаква анализа на крилата, па завршив со муцката која во овој случај имаше мустаќи на мачка. Том Јорк од некој друг подрум за сето време мелодично ја раскажуваше бесмисленоста на анализата (поради отсутноста на времето) во својата истоимена песна.

Сепак, јас имав време за анализа, откако целото време на светот си го подарив еднаш одамна, мислам дека тоа беше оној ден кога умрев. Гледајќи го нацртаниот мустаќ на мачката која требаше да биде комарец, се сетив на една од моите беспричинско чудни и на работ на импресијата теории, за тоа дека порано мачките и кучињата живееле во брак! За аргументи се послужив споредувајќи го човечкиот брак. Навистина, неверојатно се поклопува! Жените имаат особини на мачки, лукави се, се галат и многу се нежни, но штом им дадеш сѐ, си одат и не си им потребен повеќе. Доволно брзо се снаоѓаат во секакви моменти, та и на грб да ги пуштиш, тие ќе паднат на нозе и ќе избегаат. Кучињата пак неверојатно се слични со мажите. Тие се горди и достоинсвени, силни и храбри, но сепак наивни и емоционално приврзани за нештата, верни другари се и секогаш ти ги разбираат емоциите, сочувствувајќи се  со тебе. Тие се верни чувари, искрени и добри.. скоро да ти се присака да си машко, или од друга страна – да ме обвиниш за шовинизам. Сеедно, мојата луда теорија продолжуваше да постои во некоја од старите книжурки со потскинати ќошиња од пустата желба за умирање.

Случајно се сетив на патиките, та замавнав со погледот врз машината и го видов едниот патик* како лебди безволно, тој всушност беше мртов. Го погледнав жално, а потоа со доза на правдина во гласот, го прашав плускавецот на ногата дали е задоволен со смртта на неговиот создател. Тој мирно климна и воздивна со задоволително количество хармонија.

Другиот патик беше неверојатно  блиску до смртта. Можеби би престанал да живее доколку во истиот момент не го извадив од машината. Врзантите му беа мртви од малаксаност, а тој мирисаше на свежа уморност од борба со смртта.

-         Ми го уби животот човеку.. зошто? – Ме погледна безволно и патем избра едно од милионите прашање заглавени во своите жални очи од кои инстантно би закличиле дека тој најверојатно вечно плачел.

-         Мил, зарем животот твој беше тоа што ти го посака, или можеби немаше време да посакаш? – Реков толку мирно, како и првиот пат кога дознав дека нештата само со страдање ја сваќаат суштината на убавиот живот. Патем го гушнав покривајќи го со рацете, а свежиот воздух како да сакаше да му дошепне: „feel the life! This is the way to love the life.“

Се сети. Тој на состанокот со смртта се сети дека во животот изгубил милиони нешта само затоа што не ги создал. Но тој сега доби втора шанса. Тој сега знае да живее. Тој заслужи да живее!

-         Во животот имаш шанса да направиш сѐ, – реков, – не дозволувај да ја пропуштиш шансата, а за неа да те потсети смртта.

.

_____________________________________
Thom Yorke – Analyse >

*Патик, на литвански е изведен од глаголот „заверува“ и значи „заверен“ (ЛИНК), овде инаку слободоумно е изведен како машки род од зборот патика.