Подвселенска рамнина

Вообразеност, многу голема вообразеност извира од оваа планета. Извира како плач, како планетава да плаче со неа. Како тој плач да е затвор, да е ќелија, како да е впрочем единственото нешто кое не го сакаме – лудилото. Заблуда. Убеденост во победа, убеденост во присилна среќност, во чуда и чудесија. Целосно ситни нешта, зрнести и небитни во споредба со темнината која ја опкружува оваа планета од сите страни.

повеќе..

.

„Имаше утра кога сакаше ноќешната полна месечина
да ја намачка за појадок.“
~А.Ј. Бездомна

.

Во присуство на неколку пролетни зраци навлезени во темна соба, стариот човек тивко го подигна шишето со ефтин алкохол, а потоа френетично го тресна на подот. Не милуваше кога контекстот на мислите ќе го напушти така ненадејно, без довидување и благодарам за сите риби, или сите букви, сеедно. Сурово и несфатливо. Тој сепак немаше никој на кого ќе му го испрати гневот. Освен шишето. Шишето со ефтин алкохол.

Повеќе..

.

.

.

Your visions travelled far today
Like in the times when you say:
I haven’t cry and I will not be contained
~Madrugada

.

Ако зборуваш ништо, зборувај го тоа до крајот животот. Кажи дека не ти е жал за милионите разминати светови, преполни со луѓето што само поминале покрај тебе. Кажи, не ти е жал дека тие се толку распрснати што за да го најдеш концептот на животот мора да пишуваш раскази во кои ќе го сврзуваш почетокот со крајот.

Дочитај…..

.

.

.

I live in a tower of my own creation
I’m indivisible
From the thoughts that make up all my memories
Transcendental
-Brendan Parry

.

Таму, во Недојдија без престанок веат бесценети зборови. Секое утро го покриваат градот со студена белина, натрупана толку многу што луѓето мораат да ја газат за да минуваат. Секој треба да помине некаде, секој треба да изгази белини, чистота и искреност од зборови. Некои врз неа посипуваат тони извалкани зборови за да ја стопат белината, да се расчисти патот, да се помине. А тие, убавите зборви, непрестајно ќе веат цела ноќ за кога ќе се раздени некој да ги изгази, а некој да им се восхитува.

Убави зборови, тие бесценети навеви врз мојот живот, тие се единствените мои импресии од самиот себе си. Тие започнуваат да веат кога белите облаци ќе се допрат меѓусебно. Тогаш можат да ги избелат сите полиња, планини, дрвја и градови, но попусто! Секогаш доаѓаат деновите кога сета бела импресија наеднаш ќе започне да се топи и ќе ја снема од светот како никогаш и да не постоела.

Но не и таму, во Недојдија. Таму секогаш има штотуку навеано убави зборови. Секое утро, секоја ноќ.

.

На вордпрес…

.

.

“This life came so close to never happening.”
- 25th Hour (филм)

.

Каде што почетоците завршуваат, а нечии други почнуваат; постои бразда од разлеани солзи, една по друга. Таму еден врабец блузер ја свири нашата песна, онаа што таа ја заборави на неговите суви гранки, откако прво ги исуши. Таа постела, сè уште вирее таму, на границата на два поделени светови. Поделени од љубов, поделени од премногу љубов.

дочитај……

.

.

„Проклет да бидам, се надевам никогаш нема да ми простиш“
-The Great Water (филм)

.

Луѓето поминуваа, нелуѓето заминуваа, тоа беше силен и мрачен Февруари. Нашите топлини изумираа една по една, нашите скочанети надежи бесконечно ни ја пребодуваа утробата надевајќи се дека еден ден ќе нè распараат на половина. Попусто!

Бев засенет од високот ѕид изграден од милион страдања, плачови, осамености. Ликот не можеше да види сонце, ниту сонцето можеше да го види мојот лик. Ѕидовите и бетонот отсекогаш имале нешто страдално во нив, како црвената боја, како матната вода, како стари спомени. Не гледав подалеку од моите стапки, газев врз снегот со малите плави чизми со искривена пета оти најверојатно некој што ги носел пред мене имал крив ôд. Гледав само пред чизмите оти ако се исправев, големиот син ранец со слика од диносаурус, можеше лесно да ме повлече назад оти беше два пати поголем од мојот грб. Се враќав од првата година на училиште, прв пат одам сам и прв пат сознавам дека не го знам патот до дома.

Тоа беше првата меморија носејќи во себе темно прободување во стомакот секогаш кога ќе ми текне на неа. Вториот дел од меморијата е убав – дома ме доведе еден млад висок човек со долга коса, патем ми даде рубикова коцка и рече дека кога ќе ја наместам така што на сите шест страни да има само една боја – ќе сознам дека ништо не е нерешливо и ништо не е непобедливо. Коцката и сега ја чувам, после скоро дваесет години од тогаш. Ја чувам во кутијата за колекции, заедно со паломата која никогаш не е отворена, миризливите јапонски стапчиња и една миризлива црвена свеќа – подароци од девојчето со нејасен ум. Единственото нешто кое го сакав на единствен начин. Единственото нешто кое го изгубив на единствен начин.

Сè додека еден ден не дознав дека зборот „изг-убив„ содржи и едно „убив“.

Нејасниот ум е длабоко навлезен во нашите пижами додека сонувавме, тој избира боја, тој избира емоција. Тој во себе има само две нешта – убавиот и неубавиот дел од едно сеќавање, од една желба и од една надеж. Дури можеби и од едно Ж.

Луѓето поминуваа, нелуѓето заминуваа, тоа беше силен и мрачен Февруари. Оттогаш поминаа точно две години и два-три дена, јас сè уште имам топлини кои секој ден изумираат една по една и надежи бесконечно ми ја пребодуваа утробата надевајќи се дека еден ден ќе ме распараат на половина. Но попусто! Сè додека во зборот „изгубив“ постои едно „убив“, веројатно никогаш нема да си простам што го (изг)убив тоа единствено убаво нешто во нејзиниот нејасен ум – нејзината радост, нејзината љубов.

Проклет да сум, се надевам дека никогаш нема да си простам.

.

.

.

.

.

.

.

.

Незнајно чуваше кутивче со сите наши погледи, со сите наши насмевки во него. Колекција од нашите светови, разлеани низ нас во потрага по нешто што одамна ни се слизнало од рацете, во потрага по наивна радост. Незнајно чуваше моќ да ме споиш со облаци што снежат бели насмевки наместо снегулки, да ме искачиш на оној надвиснат кревет на плафонот кој ја победил гравитацијата – заборавајќи ја.

Незнајно, секогаш незнајно, секогаш неартикулирано, секогаш неразбрано. Како натежнати елки од снег стоиме еден пред друг не можејќи да пружиме раце и да се опфатиме околу половините, не можејќи да се погледнеме со допрени глави, со допрени умови, со допрени чувства.

Световите се зад нас, кутивчињата со колекција од нашите сонови се исто така зад нас. Ние сами и празни трчаме еден кон друг со последните мисли што ни останале. Капка по капка и нив ги оставаме на патеката која нè води еден кон друг. Се чини дека јас имам повеќе мисли, трачам со нив кон тебе додека твоите во меѓувреме с еиспразнуваат и  застануваш празна гледајќи ме уште попразно. Стигнувам неколку сантиметри пред тебе, последната мисла ја трошам во обид да те допрам, но попусто – таа се истрошува пред да го направам тоа. Останауваат неколку милиметри помеѓу нас.

Небитно, ние сме сосема празни, сите наши нешта се зад нас. Истрошени во обид да ја победиме далечината помеѓу нас. Допирот не би значел ништо без нив.

Незнајно чуваше молк, испразнет од сите наши посакувања, од сите наши чекори оставајќи го светот зад себе. Незнајно чував молк, испразнет од желбата да пружиме раце и да се опфатиме околу половините, потем да се погледнеме со допрени глави, со допрени умови, со допрени чувства.

.

.

Повеќето непознати нешта засекогаш остануваат непознати, нивната како и сите други приказни, секогаш завршува загледана во некое од утринските сонца кои немаат што друго да ѝ дадат освен смрт. Бесмртностите одамна се истрошија. Денес, кога и воздухот се наплаќа, повеќе од видливо е дека не постојат бесплатни приказни, ниту бесплатни раскажувачи.

Во едно обично утро некаде низ далечината на поспаните мисли на градот осамна смртта на едно пластично шише, тоа беше единствената среќа што можеа да си ја дозволат сите пластични шишиња – достојна смрт пред да бидат валкани и поттурнувани де натаму, де наваму, со години. Во тој миг осамна и сеќавањето за неговата среќа, неговата надеж и негодото полудување.

Пред неколку години шишето беше наполнето со живот во фабриката „Кватро“, неговата радост се случи кога живееше спакувано со уште пет шишиња. Тогаш ги доживеа своите најубави денови, патуваше низ градови, слушаше безброј приказни и со насмев возвраќаше на исто толку случајни насмевки. Неговата единствена љубов во животот шишето со кое беше допрено во пакетот, за неа имаше моќ целиот свет да го покрие со една огромна насмевка, но нејзе не ѝ беше потребно тоа, единствено беше доволно што се допираа. Имаше утра кога ги облеваше сонцето додека се возеа во камионот, тогаш обично водеа љубов со огромна страст.

- Имам нешто за тебе. Имам љубов. – гласно се протегнаа нејзините мисли.

- Ако помислам на среќа некогаш, тоа ќе си ти во мислите. – ѝ врати.

Тоа беа единствените денови кои вредат да се паметат целиот живот. Но нештата не би се паметеле цел живот ако нивната убавина не завршила во некој непосакуван миг. Оваа најголема среќа на пластичното шише заврши неколку минути откако беше продадено на човекот жеден за испивање туѓи животи. Тој го одвои од шишето што се допираа во пакетот и без да му даде време да си потажи околу тоа – го испи. Оттогаш оваа пластично шише живееше без живот во себе, како жив мртовец, како сон од празнина и темност.

Со години беше поттурнувано од минувачи по улиците, дождовите и ветровите му ги одземаа и последните мисли сочувани од среќните денови. Но како за чудо, тогаш се роди утро со изненадувачки топло сонце што надеж значеше. Се појавив јас! Го собрав шишето раскажувајќи му за рајот каде што одат сите шишиња, му раскажав дека сите се допрени еден со друг и формираат новогодишна елка. Не можев отпрво да забележам радост во него, но подоцна мислам дека единтвените мисли што ги имаше во себе, беа надежите дека ќе отиде во рајот каде сите се допрени поради што постои невидена еуфорија и среќа.

Но за него тоа никогаш не се случи, заборавив да го соберам со останатите шишиња, а тоа остана, само терасата каде што го чував. Неговото полудување следеше веднаш после умрената надеж. Се потчини на ветрот како на некој психоделик кој на пролет беше убав, но на есен – вистински хорор. Започна деноноќно да удира во гелендерот на терасата со што предизвикуваше неподносливи звуци, посебно за утринските тенки соништа. Лудото шише повеќе не можеше да се присети на неговиот среќен дел од животот и единствено што му преостануваше е да удира во ладниот гелендер. Можеби веќе му здосади незабележливоста која ја уживаше па овој пат реши им ги прекине соновите на сите наоколу. Можеби само неговата лудост мораше да направи нешто лудо за да може тоa да ги заборави сите скршени мисли во себе.

.

“И ништо не е исто, освен желбите.”
~tT

Сите вресоци се соединуваат во еден, опишувањата никогаш порано не биле поапстрактни. Ние се будиме, но не во посакуваната реалност. Еден по еден, ги скокаме паралелните универзуми како да тоа не се само научно фантастични поими, туку извитопорени надежи на одамна умрени скулптури. А ние колекционери на сеќавања.

-       Сеќавањата не се илузија, нели? – вреснаа соновите од мене, како пробудени.

-       Поубаво е да живееш за нештата, отколку од нештата. – си подготвуав утеха како невкусен сируп против настинка.

Никогаш порано не мислев дека толку многу ќе ми затребаат сеќавањата. Се трудев да заборавам нешта кои не можам да ги вратам. Можеби и ги заборавив. Можеби затоа сум толку празен после вечерново пијанство и, чувствувам испеглана бела постела врз моите можности. Како граница, како променлива гравитација на планета во момент на своето крахирање. Зеленост, со измешни афекти врз својата позадина.

Јас и ти ќе живееме над сите мориња. Ти ќе живееш само во една вечерна капка, а останатите капки од целото море ќе ги преживееме јас и моето сеќавање за тебе. Животот воопшто не е голем, тој се случува и исчезнува, тој е едноставен како неколку обични букви кои сметаат дека е штета ако од себе не создадат реченица, па макар да истата се распадне уште следното утро.

.

“It’d be just like heaven on a June day.”
~This boy’s life (филм)

.

Силина на исчекувањето и мракот пред незаспаното утро, се оние две нешта кои те расвестуваат да дознаеш за тоа колку си среќен. Ги сместуваш во мир сите твои скршени реалности кои ги скршила „таа“ , која и да е.  Отпосле ти текнува на последната избледена слика од рајот и, тивко соопштуваш:

„Ако сите вистини се дознаваат кога умираме, тогаш сигурен сум дека кога ќе умреш ќе дознаеш дека не мораше да ме мрзиш цел живот.“

Тука или во моментот после тоа, се случува да избледе ново зимско утро. Ја чувствуваш тежината на облаците но сѐ уште не ти е јасно како токму твојата приказна мораше да биде трагично обесена врз нив. Пишуваш некакви долги реченици додека не заѕвони будилникот, а потоа само се присеќаш дека соновите те измамуваат секое утро. Ти воопшто не пишуваш. Ти воопшто не живееш. Само можеби тивко соопштуваш:

„Ако сите вистини се дознаваат кога умираме, тогаш сигурен сум дека кога ќе умрам ќе дознаам дека не мораше да те сакам цел живот.“

.

.

Како самотни души, ноќите шетаат по оние влажни улици на градот, додека сите спијат освен украсните новогодишни светилки. Постои некое чувство како да одиш низ скршен сон кога го преминуваш градот преку целата негова должина, токму во истото време кога ноќите шетаат и кога луѓето спијат.

Тогаш чувствував вистинска самотнина, одев со часови, ја изодував ноќта, зјапав во недоизградените згради околу мене, поместени трафики, празни паркинзи. Градот се изменил откако последен пат шетав низ него, а сега и празен е. Сосема празен, темен и влажен. Некаква нова година требаше да ги измени нештата. Онаа со која завршува Маискиот календар, а почнуваме ние.

Како самотни души, ноќите шетаат низ нашите скршени сонови поради кои сме будни веќе со години, додека сите спијат освен украсните новогодишни светилки.

.____________________

_________________________________________

Radiohead – Rabbit In Your Headlights

.

“Cast your soul to the sea
When the dark night seems endless
Please remember me”
~Loreena McKennitt

.

Душите пред да се допрат воопшто не знаат за тоа дека се души. Но чувствуваат нешто за кое не се свесни, тоа е чувството дека чувствуваш нешто. Башка не е ни чувство бидејќи нели не смееш да бидеш свесен дека го чувствуваш. Веројатно е токму онаа кротка и сина енергија што се случува во поимот екстаза кој нели значеше чувство на конекција со сите нешта.  Допирот, тој ги учи душите да дознаат дека се души.

Сите тие нешта избледуваат и, некогаш се навистина последни. Тажно е. Но некогаш и се повторуваат додека душите не се убедат дека се души и бидат спремни никогаш повеќе да не го заборават тоа. Тогаш живеат во спомените, во чувствата, во незаборавот. Да ги паметиш нештата е исто како да си заглавен во нив и, во нивната совршеност.

-          Ти зарем заборави дека си душа? –Се слушна мојот последен обид да ја потсетам.

-          Заборавот е благослов, поради него можеме да продолжиме да ги вкусуваме сите идни совршени нешта. –Ме надмудри.

И неретко душите остануваат души без да го знаат тоа. Допирот копнее за да се случи уште еднаш, а случувањата копнеат да исчезнат како појава. Можеби еден ден душите ќе почнат да паѓаат во вид на снегулки и со секое нивно топење ќе се појавува по еден заборав. Едно бледнеење, едно исчезнување.

.

.

For I’m telling you, the war that I fought
It was wrong
And we must die
It doesn’t matter much now anyway, tonight we unite
~Madrugada

.

Мигови назад, милји уште поназад, некаде врз времето во кое ништата си остануваат ништа, а ние престануваме со мисли за времето; чудата се случиле во само една мала цедалка за лимон. Порано или подоцна, не е воопшто битно како се чувствуваме.

-……….Тајната на третата планета, тајната на третата планета.. – во хистерична симфонија повторуваа. Тие убави суштества, тие заборавени постоења. Откорнати од своите сеќавања. Додека ние астронаутите допатувани од третата планета планиравме нешто убиствено.

Во средината на постоењето се сепнуваш со мало помрднвање на главата и непоместениот вперен поглед во мене.

-……….Војна. – извикуваш.

-……….Војна. – извикувам.

Обајцата убиваме. Во чест на своите надежи виснати кон верувањата кои создаваат постоења. Ние веруваме, ние создаваме постоење. Како поенти  закачени на излитено фармерско палто, кои носат потсетување секогаш кога студовите ќе застудат. Млад ноември, ние сме уште далеку од нас.

Сѐ се случува во мала мисла. Поголемата убива. Поголемата отрезнува.

-……….Тајните, тајните.. (молк). НЕ! (вресок). Астронаути убијци. – врева подигната како прашина од слетување на астронаутите кои носеа убиствени железни машини во рацете.

Астронаутите дејствуваа по директива на своите водители, кои мислеа дека втората планета е виновна. А водителите постоеја само во поентите создадени од верување и сето тоа завиткано во тајна чувана со векови.

Јас, еден од астронаутите, се сепнувам со мало помрднување на главата и непоместениот вперен поглед во тебе.

-……….Војна. – извикувам.

-……….Војна. – извикуваш.

Обајцата убиваме, јас тебе, ти мене.

Другите астронаути продолжија да убиваат сѐ што е живо на втората планета. А само ние ја дознавме тајната чувана со векови. Ние кои се убивме еден друг бидејќи не можевме со зборови да кажеме „извини“. Порано или подоцна, не е воопшто битно како се чувствуваме.

.

___________________________________________

Madrugada – New Depression > 

.

Yo ho ho, the wind blows free,
Oh, for the life on the rolling sea!
~The Brothers Four

.

Обидувањата биле бесконечни. А бесконечноста била составена од обиди, сигурен сум. Сите се обидуваат да го допрат врвот на решетките, но тој секогаш завршува со бесвест и блага матнина пред очите, а потем и во нив. Врвовите некогаш и носат слободи, но само на избраните, т.е. на оние кои се родени слободни. Ние затворениците не смееме да мислиме на тоа, “ние сме во голем, скоро бесконечно голем затвор“ -што би рекол Берфилд, мојот пријател со кој ја делиме ќелијата. Некогаш јас земав поголем дел, некогаш тој. Не го забележувавме тоа, па нели, бевме пријатели!

Во бесконечно големиот затвор воопшто нема страв, но копнеж за бегство секогаш имало, всушност токму таа појава нѐ потсетува дека сме во затвор, инаку би заборавиле. Па тој е бесконечен. Всушност, скоро бесконечен. Јас бев инаков, како да не бев тука, всушност – јас имав страв. Можеби е необично, но јас секој втор ден се будев со помисла дека ме затвориле, а не го сакав тоа. Сонот беше ме нацртал во некаков затвор со некакви изгребани ѕидови кои плачат од својата изгребаност. Како капки роса врз пајакова мрежа во пролетно утро, така ѕидовите беа искапани, а капките наредени долж изгребаноста. Кога го раскажував сонот на мојот пријател Берфилд тој секогаш се смееше, “како можеш да се плашиш дека ќе те затворат кога си роден во затворот?“ – ќе речеше. А јас замолкнував, како да се присетував на некаков црнечки блуз кој звучи кон слободата во бесплатното живеење, т.е. живеењето без обврски. Но тоа е сепак нечовечки, ќе си помислев. Ако човекот не си зададе обрски, ќе почне да размислува за самоубиство, тоа е програмот во кој живееме, како затвор во кој градиме друг затвор – си создаваме обрските. Ох, моите затворски мисли, пак ја гребат тишината во пет часот наутро. Но тоа се сепак само мисли – како што и Берфилд замислуваше да рече.

Еднаш заедно со Берфилд почнавме да работиме. Не дека сакавме со љубов, туку сакавме заради пари. Тие две сакања имаат основна разлика, но многумина не ја глледаат, а можеби и сите, не знам. Така излеговме од затворот, беше чудно, но излеговме. Купивме куќи една до друга, со големи зелени дворови одвоени со ниски дрвени тараби, а во нив по еден базен. Тоа беше фино. А и како замисла сосема доволно ми беше. Како да ми е сеедно? -се подзамислував прилегнат на дворната лулашка во неколку летни вечернини. Сонот започна пак да се појавува, сонувам дека сум во затвор каде обидувањата се бесконечни, или бесконечноста е составена од обидувања. Каде врвот на решетките ти создава бесвест и мала матнина пред очите, а потем и во нив. Берфилд се загрижуваше овој пат, ми велеше дека нештата не се во ред со мене. Мене пак ме загрижуваше дека можби јас не сум во ред со нив. Одлучив да не работам. Ја продадов куќата сосе дворот и базенот, сосе дворната лулашка и затворските мисли оставени врз неа. Се вратив во затворот и сонот го снема.

Ќелијата ја делевме со Јашимир. Понекогаш тој земаше поголем дел, некогаш јас. Не го забележувавме тоа, па нели, пријатели биднавме! Слободата и умот секогаш биле во близина, дали делеле ќелија или биле пријатели, тоа воопшто не го знам. Но сепак, биле блиски.  Тоа го знаат и другите затвореници, но многу почесто го забораваат, па затоа обидите траат бесконечно. А бесконечноста секогаш е создадена од обиди.

.

.

And I know if she had me back again
well I would never make her sad.
I’ve gotta heart full of soul.
~ The Yardbirds

.

Утрина, мрак, квечернина или само умор од распознавање на измешаните неколку бои; не знам. Сигурен сум само за постоењето на една црвена кошула.

-          Сроднина, во тажните делови од својата повредена половина, се наполнила со душа. Чека да се роди! – викот отаде прозорецот, ја понесе завесата со себе.

-          Уште малку. – додадов тивко и, патем со замижен поглед се свртев кон девојката со тажни очи, а радосна насмеаност на лицето. Ја сакав таа комбинација, ми изгледа како сродна.

Не знам по кој пат се случуваше да не можам да распознам правец на дојдениот глас. Долго време се двоумев дали девојката е отаде прозорецот или само до него. Не можев да се присетам ниту на која страна се свртев кога дојде гласот.

-          Се возбудуваат сите зрна прашина во просторот меѓу двајцата со иста сроднина. Тие чекорат, просторот се смалува. Сроднината одбројува секунди пред да се роди. – читаше девојката со тажни очи, а радосна насмеаност на лицето.

-          Ах… – се присетив што се случува, па таа читаше поезија. Или поетика? Пак се задумав.

Сепак, почнав полека да ја (с)фаќам сликата. Ја видов и чашата до мене и, се присетив на сроднината што ја удавив во неа. Но, чија беше?

Во следната секунда се случи блесок врз моите зеници. Помислив само на сонот со аквариумските рипки залутани во плитка река и јас во него, загледан во нив. Тоа е сонот кој го сонувам само кога сум среќен, или во претчуство дека ќе се случи нешто убаво.

-          Сроднината се роди, таа плаче од љубов, таа вика од радост. Таа замолчува во топлина. – прочита девојката со тажни очи, а радосна насмеаност на лицето.

А блесокот сѐ уште патуваше низ мене. Ја препознав тишината, таа единствено се појавува кога нечии прегратки се спојуваат. Прозорецот повторно ја понесе завесата, но овој пат се свртев со полуотворени тажни очи, а радосна насмеаност на лицето.

.

.

“I hope some day you’ll join us, and the world will be as one”.

.

…

.

Краевите на летата никогаш не биле флуросцентни, дури ни во годините пред да се родам. Тие мачни краеви се чудата за кои не знаеш дали си ги помислил, или само си ги сонувал, а уште повеќе не знаеш дали биле реални, или сѐ уште се. Во стаклениот мост во Unelma држев приказна со двете раце. Никој не знаеше што да правам со неа, освен најмилиот глас на светот, или на светот на бајките, сеедно.

-          Држам приказна видена во стаклениот мост и ја понесов со мене. – реков.

-          Отвори ги рацете, ако излета веројатно не била за нас. – рече најмилиот глас на светот, или на светот на бајките, сеедно.

Тоа е страшно ризично, морав да се подумам малку. Но не, веднаш ги отворив. Приказната не излета, но не беше ни за нас. Од неа се надѕираа флуросцентни имиња на милиони приказни испишани врз нечии лица, навлезени во кожите како суводолници кои во дождливи денови умеат сѐ да понесат со себе. Едната која не беше испишана, паѓаше од црното небо точно над мене и токму во форма на падобран.

Флуросцениот падобран се движеше кон мојата улица, се управуваше некако со рацете, како месечината и земјата да ги заменија гравитациите, барем само за таа вечер. Се фатив себе си во афект. Возбудата стана флуресцентна и полета кон падобранот, ја видов како стаклена сина врвка исполнета со гласови. Шепотливи, ноќни. Десно од мене за прв пат ја забележав насмеаната девојка со немирни трепки, зборуваше и довикуваше кон падобранецот. Забележав дека насмејаноста ми го обоила лицето.

-          Сепак за нас била. – се протегна најмилиот глас на светот, или на светот на бајките, сеедно.

Тука стоеше времето, а просторот се движеше. Додека застанатите мисли сепак никој не можеше да ги откочи. Се доближуваше, и веќе стана непобитен фактот дека ќе слета на мојата улица, единствено не знаев дека падобранецот може толку многу да наликува на неа – онаа со најмилиот глас на светот, или на светот на бајките, сеедно.

Флуросцентниот падобран ја зададе плавоста на базенот отаде улицата, а мигот потоа и падна во базенот. Трчајќи кон него, ја сетив флуросцентноста врз мене. Се сепнав и ги отворив очите а до мене сѐ уште беше девојката со разиграни трепки, но овој пат сонливо разиграни. Врз мене го сетив постелано долгото врнежливо утро.

.

__________________________________________
CJ Catalizer – Memoirs Of The Future >

__________________________________________

update: Расказот e избран на конкурс на студенско списание „Излез“