Еднаш влеговме во нашите солзи
и водевме љубов со нив.
Ах, толку милно
толку нежно..
Кога случајно се допрев со тебе
се измешаа нашите солзи
се споија нашите тајни
започнавме љубов еден со друг.
Се оделивме.
Твоите тешки очи, потонаа во солзи.
Моите погледи, се сронија во прав.
Излеговме тогаш еден од друг,
се вративме пак во своите солзи
и водевме љубов со нив.
Ах, толку милно
толку нежно..
.
___________________________________
Secret Garden – In our tears >
Би посакал да ја чувам за тебе
топлината на спокојниот ветер
кој ти поминува по рацете
додека ги допираш автобуските стакла.
Можеби и сакав да ги одгризам
сите наши пролетни воздишки
заглавени во издишувањето,
за да го зачувам барем твојот воздух,
пред да заминеш.
Сега летните капки ќе сонуваат
за твојата поетична топлина
како автобуските стакла, за твојот допир.
Како океаните кои собираат реки,
како морињата кои не допираат океан.
Некаде можеби и ќе се сретнеме
ако времето го убедам да се врати
или барем малку да се закриви, кон тебе.
_______________________________________
Mumford and Sons – Roll Away Your Stone >
На сликата: A Palestinian child is reflected on the glass of a bus as it drives past a section of Israel’s controversial separation barrier in al-Ram between the West Bank city of Ramallah and Jerusalem.(AFP/Daniel Bar-On)
Изгледа дека веќе не сум храбар
за да погледнам низ твоите тешки очи
кои ја отсонија сигурноста кон мене,
баш затоа што им заврши сонот.
Освен храброста, го изгубив и идентитетот
погледнав внатре во потсвеста
најдов нешто што не го познавам
и заклучив дека не се познавам, воопшто.
Изгледа дека сѐ е баш така како што излгеда
а ние правиме погрешни имагинации за сето.
Поентите одамна се утнати, баш затоа што не постојат.
Се изморивме од пливање во морето на животот
и некаде пред работ, се најдовме еден друг
за да си ги раскажеме приказните што ни се лизгаат по лицата.
Премногу заеднички чувства меѓу нив,
премногу сигурност меѓу нас.
Дури кога почнавме да паѓаме
се сетивме на работ, на кој се сретнавме..
Ех.. зошто не се сретнавме еден друг
Додека бевме живи..
___________________________________
Radiohead – The Gloaming >
Tom Waits – On The Other Side >
Помеѓу разумот и чувствата
како и помеѓу мелодијата и зборовите
постои фикцијата од едно збунето колаче
-последното колаче во кутијата.
Немој, не ми зборувај сега
се обидувам да ги воспитам спомените да молчат.
Ти ги изеде колачињата, мене ми остана уште едно,
-најтешкото!
Повеќе ете, не сум таму
можеби не успеав да ти кажам збогум,
но барем успеав да заминам.
_____________________________________________
The day before the day – Dido >
Црно бел дожд!
Ја притиска земјата со својот бел крај, а таа пак црна..
Единствено белиот трендафил посакува да поцрвене..
Дожд во боја!
Го фарба небото во три бои за да те бакнам под нив..
Бензинската пумпа и зелената трава сред патот, се заљубија!
Дожд без боја!
Ни го однесе бакнежот, ни ги избриша лицата од бои..
Умре твоето пијано, умреа моите букви.. Минатото уште го бришеме..
.
___________________________________________
Rainbow – Catch The Rainbow >
Зар има кого да прашам
каде отпатуваа соновите
од нашето заедничко спиење..
Зар има зошто да те сакам сѐ уште
зар се потребни причини?
Зар не ми е доволна слободната волја?..
Ќе тагувам со секоја нова буква
со секој нов ден
со секоја замрена ноќ..
Тие нема да се вратат
нивната улица се распаѓа позади нив
тие никогаш не се враќаат.
Зар има кого да прашам
зар има некој што знае
како го изгубивме патот на нашите сонови..
__________________________________________
Placebo – In The Cold Light Of The >
Човекот е апсурд, сам по себе.
Можеби навистина ме сакаше
кога поезијата ја чував во моливот
со скршена срцевина.
Можеби навистина те сакав
кога ме замисли како живоцетрала
која те полни со енергија..
Проклета наивност!
Сега кога се соблековме
ги забележавме лузните од апсурди
и брзо, брзо замижавме.
Свртени со грбовите, полека зачекоривме
секој кон својата надеж за некој друг сон
од истата скршена срцевина на моливот.
Проклета наивност!
Можеби навистина те прколнувам
сега кога со солзи го раскинувам моливот
со скршената срцевина
за да престане испрекинато да ми го пишува животот!
.
_______________________________________________________________
Placebo – Broken Promise >
(уште пред да ја скратиш)
Во еден прамен од твојата коса
сокрив парче од најубаво чоколадо
за да останеш слатка и кога не ме сакаш.
(уште пред да ја плукнеш)
Во твојата плунка сува
го избоив виножитото на радоста
за да останеш радосна и кога не те бакнувам.
(уште пред да го згаснеш)
Во твојот заљубен поглед
додадов љубов со моите насмевки
за да ме сакаш и кога плачам.
(уште пред да го прободеш)
Во твоето највеликодушно срце
ја заклучив сета моја љубов
за секогаш да те сакам само тебе.
.
_________________________________________
Eternal Sunshine of the Spotless Mind >
Животот допира,
а некогаш и ги јаде допирите!
Не постои потреба да се лутиме.
Тој е убав, онолку колку што и не е!
Ај ти сега сонувај,
а јас само ќе спијам
оти јас будно сонував
додека ти будно спиеше!
Ај после ќе го убиеме сонот, заедно
и нема да сме виновни
оти само наш си е
а решивме себеси да не си судиме!
Зарем не сети дека станавме две мртви соништа
родени убивајќи го заедничкото виножито..
Постоиме само во гранче поезија
што славејот го понел во вечноста..
Не знаејќи дека таа не постои..
_________________________________________________________________
Mono – Follow The Map >
Placebo – Romeo And Juliet >
Вдиши ја сликата.
Во неа има мелодија,
во мелодијата – ти.
Како мало зајаче
со молчлив поглед
тишината ја дишеш.
.
___________________________________________________________________
Polarkreis 18 – Happy Go Lucky >
Ги испратив сите океани по тебе.
тие никогаш не се вратија.
Само понекогаш одекнуваат
- заробените звуци во школките..
Ги прашав сите дрвја за тебе
одговор не добив.
Само лисјата се шушкаа тајно
- можеби ми се потсмеваа..
Моливите ми се истрошија
барајќи те во белата хартија..
А таа молчешкум ја предаваше белината
- веројатно од сожалување..
Само мелодиите тивко ми шепотеа
дека ти си некаде исчезната.
Дури и дрско ми рекоа
- дека никогаш не си ни постоела во реалност..
Ми текна. Јас сум виновен.
Никогаш не требаше да те сместам во моите приказни!
.
.
.
.
.
.
.
.
Тие се како смртта. Никој не се враќа откако еднаш ќе влезе во приказните..
_________________________________________________
Rob D. – Clubbed to Death >
_________________________________________________
Polarkreis 18 – River Loves The Ocean >
Вашето чувство минува покрај вас,
фрагментите се затвараат
лузните остануваат
за да ве потсетат дека не сте бесмртни.
Полека изминува енергијата
и сè што знаете
е дека крајот бесшумно ве допира..
Замижувам и молчам
не сакам да знаете дека заминувам
некаде далеку..
Патетиката ви ја предавам
за кога нема да ја распознаете
да ви создава импресии..
Но, секогаш постои надеж,
дека вистината
всушност, не е вистина..
___________________________________________
Mecano -Hijo De La Luna >
Хоби
__________________________
Аутејк!
__________________________
| Blog: |
| Подвселенска рамина |
|
Topics:
|
| поезија, проза.. |
|
|
__________________________
Mелодии кои ги преферирам:
Radiohead!
__________________________
Placebo!
__________________________
Polarkreis18!
__________________________
Sufjan Stevens!
__________________________
Super700!
__________________________
Secret Garden!
__________________________
Nouvelle Vague!
__________________________
Flunk!
__________________________
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License.
kralj