Мудар сон
Откако се отсонија соништата, луѓето сознаа дека реалноста е единствената рамнина на која ќе треба да живеат во иднина. Оттогаш тие станаа сосема празни, не можеа да замислат ништо повеќе од она што го гледаат како реалност. Нивната моќ за мудра имагинација, ја продадоа за куп задоволства, тоа беше единственото што им е потребно – задоволство! Ужасната штета од тоа ја сфаќаше само Инфил бидејќи тој беше единствениот кој никогаш не престана да сонува, не знаеше зошто, но соновите никогаш не се отсонија за него.
Луѓето му изгледаа како празни суштества кои имаа само една потреба – да бидат исполнети! Тоа беше всушност нивната зависност од други, тие ги користеа другите за свои потреби, односно за своја потреба. Но Инфил не само што умееше да го создаде сето она што му е потребно, туку и повеќе од тоа, па така имаше и за други, имаше за сите! Така беше сѐ до моментот кога тој го сони мудриот сон.
Толку е лесно да си опуштен и ладен, беспотребен. Сам на себе беспотребен. Зар е можно во тој момент некој да ти биде дел од мислите, па зар некој би бил важен тогаш кога ни на себе не си потребен. Не ја сакам, ниту ми е потребно да ѝ се објаснам.. Навистина, јас не ја сакам, ниту пак ми е потребно да ѝ се објаснам..
Сонот од кој никогаш не се разбуди, беше последната највисока филосовска еволуција на едно суштество која воедно можеше и да се нарече најниска, во зависност од тоа како би помислиле додека ја гледме чашата која е воедно и полупразна и полуполна. Некогаш размислувањето убива, наместо да донесе еволуција.. Пустото предозирање, пустата отсутност на контролата.. пустиот ти, пустите ние, сите сме во истата пустина, зарем не?.. И ако некој ми дошепне сега во овој вистински момент дека смртта е највисокиот степен на еволуцја и преминување во друга форма, тогаш без да зборувам, молчешкум со еден клик би го убил расказов! За мене инаку знаеме дека залудно ќе е, јас и онака не постојам.
.
____________________________________________________________________
Берлински Ѕид – Ноќен скитник >
Кога почнувам да раскажувам за твојата – моја приказна, целиот свет престанува да биде свет. Во истиот момент застануваат песните кои така молчливо ги замрзнуваат и сликите. Се затоплува духот во мене концентрирајќи се на површината на рацете кои така бесшумно започнуваат да ја предаваат енергијата на буквите што ја цртаат твојата безгранична чистина, твојот фантастичен поглед кон празнината кој, чиниш ја полни со уште празнини.
kralj